3G0 



hybridum iion est quia copiose viget ubi dee.st H. quadrauguluni, quod in 

 Gall. uon uisi iu moutibus obviam venit; est quidem fere identicum cuni 

 H. intermedio Bellynk, sed boc recentius est quam H. intermedium Steud. 

 Hoclist. (1842); ad hoc H. Desetang.sii genuinum pertineut H. conmuitatum 

 Martr.-Donos (non Nolte) et H. Linn£eanum Callay ap. Greu., sed varietatem 

 imperforatam sistunt H. dubium Coss. Germ. et H. quadraugulum auct. plur. 

 (nou L.). 



79. Vitis vinifera; b. Sagot hanc plantam in silvis circa Belley (dep. Aiii) 

 vidit copiosam, omnino spontaneam et V. cebennensi valde similem ; folia 

 ejus parva erant; flores polygami, masculis numerosissimis; baccte, etiam 

 maturissimie, austene. Vites, quas Bronner taniquam spontaneas e vaHe Kbe- 

 nana descripsit, ex Sagot non nisi (saltem pvo mas. parte) efiferatfe sunt. 



80. Rhamnus carniolicus (Keru. nov. plant. spec. I. 36. 1870). Hab. in m. 

 Krainer Schneeberg (1100 — 1300 metr. s. m.), in alpibus Carniie et Carinthiae 

 merid., iu montibus Carniolia? (e. gr. iu silvis ad Adelsberg, copiose) et Sty- 

 rise maxinie meridionalis, in Croat. (m. Velebit), Dalm. (et Alban. ?); in Bos- 

 nia et Hercegovina silvas constituit (: GBeck). 



81. Ehus Cotiuus; htec .specie.s a ceteris hujus generis essentialiter differt, 

 quare cl. Eugler, prfceuute Scopolio, pro ea genu.s pristiuum Tournef. Coti- 

 nus restituit, servato etiam pro specie nomine Scopoliano Coggygri^ 

 (: Cotinus Coggygria Scp.). 



82. Ulex Gallii; sec. Godron etiam h»c species est tantum forma abnormis 

 (floresc. seriori) Ulicis europie», a climate marino orta, negante tamen cl. 

 Le Jolis, regionem ejus inhabitante, et quod etiam vix credibile videtur post 

 observationes a cl. Miciol institutas et a Magnier (L c.) publicatas. 



83. Genista tPtnensis; in monte Aetna inter 500 et 6500' s. m. hinc inde 

 (exc. latere montis occidentali) copiosa est, in demissioribus sa'pe arbores 

 usque 6-metraIes constituen.s, in elevatioribus fruticosa; florie ictnensis novis- 

 .simus et strenuus indagator Strobl eam pnecipue supra Nicolosi ad vineas 

 copiosam observavit, ubi ad altit. circa 2600' s. m. silvulas arbuscularum 

 ramosi.ssimarum sistit et inde rarescens limitem regionis silvaticffi attingit. 



84. Cytisus hirsutus; observ. cl. Kerner (sched. ad ex.s.) flores laterales in 

 individuis vario modo truucatis sicpe iu capitulum terminalem congregantur, 

 quie individua pro C. prostrato siepe sumta sunt (sic a Tommasini et Koch). 

 C. falcatus W.K. (Croat.) a C. hirsuto specie non dift"ert. 



85. C. biflorus; sec. Kerner (sched. ad exs.) C. biflorns THer. et C. ratisbo- 

 nensis Schiefl". (botan. exped. tab. titul. 1760) sunt dute species distinctic. C. 

 biflorus rHer. stirp. nov. VI. 18.3. 1785 (C. cinereus Host 1881) rarior est, et 

 non ni.si in Hungaria lecta videtur planta cum icone Heritieri (ined.) om- 

 nino conveniens. Heritierus patriam ejus nou novit, sed eam esse Hung. 

 centr. Kernerus nos edocuit (locus classic. est in collibus arenosis inter Da- 

 nubium et Tibiscum). C. biflorus AV.K. huc pertinet, sed icon (pl. rar.) cum 

 illo non convenit. 



86. C. supinus (L. sp. a); C. capitatus Scp. carn,, Jacq. au. Floristie plurimi 

 (quos in Consp. secuti sumus), auctoritate Kocbii seducti, .syuonymiam hujus 

 speciei aliter intellexerunt, sed cl, Kerner nunc monstravit (abhang. d. pflan- 

 zeng. 1869 et sched. ad ex.s. 1883) C. capitatum Scp., Jacq. identicum esse 

 cum C. supino a L., quod ceterum scripta Linuiei ipsius et Jacquiuii — ambo 

 citatum idera e Clusio afi^erentia — confirmant; insuper Linnicus ipse (sy-st. 

 ed. XIII.) C. capitatum Jacq. au. sub suo C. supiuo a citat. Hfec .species in 

 Austr.-Hung. frequens est et nbiquista, sed rarius et sparsim proveniens C. 

 virescens Kov. et C. Ilocbelii Wzb.. qui vulgo pro C. supino sumuntur. Sie- 

 pius eodem anno bis floret, sci]. floribus vernalibus lateralibus, solitariis — 



