88, 



361 



teruis, cum foliis evumpenlibus (= C. prostratus Scp.) et floribus tt-stivalibus 

 terminalibus, aggregatis (= C. capitatus Scp.). — 8ed e supra dictis patet 

 alteram specieni, qute C. supinus auct. rault., novo egere nomine; a cl. Ker- 

 ner C. gallicus nominatur. 

 87. Anthyllis Viilneraria L.; species, si placet, collectiva e.st, et ut Lin- 

 nseus sub ea varietates plures enumerat, sic etiam species plures, ab illa 

 una derivatffi, a recentioribus propositte sunt, quas cl. Kerner (sclied. ad. exs. 

 a. 1882) ita disposuit: A. polyphylla Kit. ap. Ser. in DC. pr. (Austr, p. d, 

 Hung. Transs. Ross. mer.). A. Dillenii Schult. ap. Ser. L c. (Croat. Lstr. 

 Dalm.). A. vulgaris Kern. A. Tulneraria var. vulgaris M.K. A. alpestris 

 Kit. (Huug. Tjrol. Helv.). — A. pallidiflora Jord. A. affinis Britting. ap. 

 3LK. A. alpestris Echb. exc, non Kit. (Anstr. Styr. Salisb. Hung. Carpat.). 

 Medicago sativa; cL Urban inter banc et pr»cedentem. (M. falcata) stirpes 

 bybridas procreavit a spontanea s. d. M. niedia non distiiiguendas et semina 

 matura fertiliaque ferentes. 



89. Melilotus palustris; sec. Menyhart (oe. bot. z. XXVII) est varietas rarior 

 (e loco udo) M. macrorhizje, quod Kerner cultura probavit; cf. Kern. sched. 

 ad. exs. a. 1882, ubi etiam species huic affines solita sagacitate tractantur. 



90. M. altissiraa; in hac et in M. macrorbiza folia primi anni sat similia 

 sunt, quod sine dubio ad has species commutandas haud parum contulit. 



91. 31. ruthenica; ad hauc non nisi auctoritate Ledebourii in Consp. citatur 

 M. polonica L. (cfr. seq.). 



9-. 31. polonica; hsec species, quam Linnteus e Polonia habnit (: Trifolium 

 Melilotus polonica L.), hodiernis incognita videtur. 



93. Coronilla emeroides (C. Emerus fl. gr.); C. Emerus var. anstriaca Hei- 

 merl (ex Borbas); indicatur e Litorale au.striaco, Istr., Dalm., et variis locis 

 ima cura C. Emero typico crescentem observata est; liab. etiam in Sicilia. 



9i. Astragalus leontinus; species rara, a Wulfen in Tyrolia prope Lienz 

 (Leontinum) detecta et in ripis arenosis Isola» (Isel) lecta. Hoc loco recen- 

 tius non reperta est quamquam diligenter qusesita, sed circa 'Windisch-Matrei 

 et in valle Virgen abuude adest, quare probabile est specimina olim ab 

 Isola advecta fuisse. (Au.sserdorfer). 



95. A. oroboides (Hornem. 1810). A. leontinus "Whlnb. (1812) non "VVulf. ap. 

 Jacq. (1781). Phaca oroboides DC. (182.o). 



96. Lathyrus floribundns; a L. Aphaca diftert priccipue pedunculis rectis, 

 qnam stipulte duplo lougioribus, floribus binis, corolla saturate lutea. 



97. Vicia picta; sec. Trautvetter pei-tinet ad V. biennem L.. sed ab hac spe- 

 cie, ad plautam cultam descripta, excludendum est synon. Gmel. sibir., quod 

 ad V. megalotropin Led, (non Reg.) spectat, 



98. A m y g d a 1 u s n a n a ; area geogr, pars occidentalis est territorium quod 

 (occidentem versus) secus fines Austrite et Hungarite estenditur a diclivibus 

 planitiem illam Marchfeld dictam limitantibus ad ripas lacus Neusiedlersee, 

 nam planta non longius quam ad declives mox dictas (Bochleiten nomina- 

 tas) versus Vindobonam et occidentem progreditur. 



99. Spiriea Filipeudula; genus Pilipendula T. (L. gen. ed. I.) a Maximovicz. 

 (act. hort. petrop. 1879) restitutum est, sensu tamen latiori siimtum. Hoc ge- 

 nus a Spinea distinguitur fructibus indehiscentibu.s, caducis, stigmate amplo 

 etc. et (cum pancis aliis) species luijus duas notissimas comprehendit: 1. F. 

 hexapetala Gilib. (1792). F. vulgaris Mch (1794). Spirsea Filipendula L. — 

 •_'. [■'. TTmaria Maxim. (1879). Uimaria pentapetala Oilib, U. palu.stris Mch. 

 ~^l)!r:i;i Ulmaria L. — Sed harum prima sola •filipendula' dici potest, unde 

 uomen hoc genericum, contra leges nomenclatura* coustructum, ;egre admit- 

 tetur. Ceterum cl. Maximovicz (I. c.) ipse observat Gilibertium expressis 

 verbis nomina Linna?ana pra^tulisse et propria sua non nisi "in usum tironum^' 



