364 



incerta, cujus nomeu deleuduni est. De loeo Veroua, a Reichenbach citato, 

 nou dubitanduui. 

 1-24. Epilobiuni hirsutum; E, grandiilorum AVeb. ap. "Wigg. (17.S0). E. aqua- 

 ticum Thuill. (1799). 



125. E. tetragonum-, E. obscurum Schm. (1794) non Schreb. E. ptarmicwfoliura 

 FSz (1855). 



126. E. Lamyi; ex cl. Hausskuecht coordiuandum est E. tetragono, q^uod melius 

 audiat E. adnatum Grsb. (ctV. Hausskn. monogr. 108). 



127. E. Wimmeri; post hoc inser. aliud Epilobium hybridum scil. E. daci- 

 cum Borb. (E. rivulare Xolte non Whlnb.), quod ex Haussknecht est = 

 E. obscurum 4- E. parviflorum et vix dubie etiam E. virgatum Fr. prima- 

 rium (novit. 1828). 



128. E. montanum; ad hanc speciem duce cl:o Haussknecht hyhriditates duas, 

 in Suppl. non commemoratas, citare liceat: xE. intermediuui Heg. (E. li- 

 mosum Schur. E. hungaricum Borb. E. crassicaule Grml.) = montanum + 

 parviflorum. xE. pallidum Tsh (hb.). E. pseudo-trigonuni Borb. = monta- 

 num + trigonura. 



129. E. alsinef olium; hybrida proles ex hoc et E. moutano, qu« a Facchini 

 E. salicifolium nomiuata erat, est E, Facchinii Haussm. in sched. (teste 

 Haussknecht). 



130. E, Treuinfelvsianum; Leo Treuinfels, K.K.Professor (Meran), de Cirsiis 

 florje tyrolensis bene meritus. 



131. Trapa natans; de historia, distributione geographica, varietate fructus 

 etc. hujus plantte memorabilis d. Jaggi plenissime disseruit iu tractatu 

 (1883 edito): Die ^vassernuss Trapa uatans und der Tribulus der Alten, 

 1 — 34(*); cL Nathorst in couveutu soc. bot. holm. Febr. 1884 communicavit 

 observationes suas novas de hac planta et de proventu ejus (prffcipue in 

 Suecia), et quidem tam plantfe typicfe (apud nos exstincta;) quam var. co- 

 nocarpa>, qu;e in Scania 1871 detecta est (vid. Bot. Not. 1884. 84—91)- 



132. Callitriche hamulata (Kiitz. 1838). C, pallens Goldb. in mem. mosc. 

 1817; C. intermedia HofTni. (1791). 



133. Sedum dasyphyllum; ha?c species olim (medio icvo) ornamenti gratia 

 colebatar, et etiam nunc in ruinis et muris vetustis hiuc inde obviam vemt, 

 sed extra regionem mediterraneam indigena non adest. 



134. S. Cepwa (S. spathvilatuni W.K. 1805); iocus croaticus supplementarius est 

 inter loca dalmatica et illa ad Semlin et in valle Cerna; ad Jilaastricht, 

 Lichtenberg Batav. (Limburg) nunc omnino inquilinum est; sec. Clusium 

 h;pc planta s»pe colebatur in Belgio circa annum 1600. 



135. Saxifraga florulenta; hrec species (teste Ardoino) detecta est circa a. 

 1820 ab anglo quodam (turista) in rupibus subverticalibus ad lacum d'En- 

 trecoulpes (a N-D-de-Fenestre occid. versus situm), unde specimen mi.ssum 

 est ad Moretti, qui in eo speciem uovam agnovit et a. 1824 publicavit; a 

 pluribus dein frustra quipsita est planta hivcce usqne ad 1856, cura a dom. 

 Lisa in eodem loco reperta et anno sequenti ab abbate Montolivo abun- 

 danter lecta est. — De eadem specie cl. Lacaita mihi scripsit (1883): Sa.xifr. 

 florulenta per omnes montes graniticos editiores Alpium Maritimarum adest, 

 semper vero in rupibus fere verticalibus, ubi rcsuke foliorum copiosw sunt, 

 sed ilores multo rarius reperiuntur; ipse hanc plantam legi in summa valle 

 Gordolasca, Val Masca, ut etiam in montibus omnibus circa thermas Val- 

 derianas, Styli non semper 3. sed iu summo flore vulgo 4, aliquando etiam 

 5; iu floribus lateralibus plurimis 2, in ceteris 3. 



136. S. Rocheliana Sternb. ap. Host (1827). S. pseudoctesia Koch. (1828). 



137. S. Vandellii Sternb. (1810). S. pungens Clairv. (1811). 



