369 



188. Cusclita Trifolii; liujus speciei modus crescendi, ab illo pnecedentis 

 (C. Epithymi) alienus, diversitatem harum specierum coniirmat. 



193 



189. Echium pyrenaicum; immerito hoc cum E. italico jungitur, ut (sec. 

 Bonuet) patet i. a. e culturis a Naudin institutis; haj duse species promi- 

 scue crescunt in Gallia meridionali, sed E. pyrenaicum area gaudet niinori. 



190. Eritrichium nanum (Schrad. 1820). Myosotis nana All. (1785); Wulf. 

 ap. Jacq. (1786); Vill. (1787). M. terglovensis Hacq. (1782). Eritr. Hacquetii 

 K. syn. E. terglovense Kern. (1881). 



191. Datura Tatula; cU. Focke et Buchenau e seminibus hujus plantie, sa- 

 tione secunda yice repetita, D. Stramonium typicam obtinuere, sed sec. cl. 

 Ernst in patria fere constans est (attamen ad Caracas non nisi in ruderatis, 

 nec in montibus, adest). 



192. Linaria longipes; cl. de Heldreich hanc speciem in Pamphylia detexit 

 (184.5) et denuo Mart. 1876 (cum Holzmann et Pichler) eam legit in Htore 

 saxoso capitis Skiradici ins. Salamis. 



Wulfenia carinthiaca; de locis natalihus et de provcntu hujus plantie 

 meraorabilis in Carinthia cl. Jabornegg hsec habet: crescit abunde in solo 

 pin-i^uissimo montium inter vallem canalensera et vall. gibiensem, et qui- 

 dera in alpibus Granitzen-, Auernig-, Watschinger et Kuhweger-Alpe,_ in 

 con.sortio Rhododendri ferruginei et Hieracii intybacei, inter 1500— 170<) 

 metr. s. m.; centrum ejus videtur Quernigg cum alpibus Watschinger et 

 Granitzen, ubi inter 1600 et 1650 metr. s. m. viget. 



194 Psederota Bonarota; monente cl. Caruel (fl. ital.) genus Bonarota a 

 Micheli bene conditum est et ab eo in honorem senatoris Buonarroti merito 

 nominatiim. Sed nomina generica pra-Linua?ana resuscitare vetant leges 

 nomenclatune botanicie, a consilio botanicorum Parisiis a. 1867 sancitse; 

 quod ifitur ita, in comraodum omnium et ad majorem certitudinem, con- 

 stitutum est, lubenter ohservem, salva erga veteres scientiii; principes reve- 

 rentia. 



195. Veronica multifida (L. 1753). Linnaus hanc speciem constituit e Ve- 

 ronica montana folio vario Buxb. cent., ubi descriptio et figura cum planta 

 Linnffii congruunt. 



196. V Pon»; e.st quidem species Gouani, sed e.xclud. synon. ejus e Pona alla- 

 tum, quod P;ederotam Eonarotam spectat; hanc ob causam Moretti (ital. 

 dec. II.) speciem V. Gouani appellavit. 



197. Euphrasia stricta (Host 1831). E. officinalis Hayne; Kchb. exc. K ne- 

 morosa auct. plur. (non E. officinalis (3 nemorosa P., qute == E Rostkovi- 

 ana Hayne = E. raicrantha Rchh.). - E. montana l-r. (E. otiicinahs L. 

 suec.) ad hanc speciem Hosteanam appropinquatur, sed cum ea non iden- 

 tica e.st. (: Kerner). 



198. E arguta; iu hac tlores majores sunt quam in prfeced. (E. stncta), ciu 

 ceterum prope accedit; habitii quodammodo similis est E. alpin» Lam. 



199. E. picta; corolla in hac alba est vel dilute violacea, vel galeam habet 

 violaceam et labium album .sed striis intense violaceis et maculis luteis 

 pictum. E. coerulea, quie huic proxima, corollam habet minorem et in- 

 tense lilacinam. E. alpestris (W.G.) flores habet quam in E. FC^a majores 

 et vulgo albos; pra^cipue in parte moravua jug. montani Gesenke dicti 

 (inter 1100 et 1>00 metr. s. m.) obviam venit. (:ireyn. ap. Kern. IN^rf). 



200. E. carniolica; hiec quoad characteres medium tenet inter E. truuspi- 

 datam L. et E. alpinam Lam.; cl. Kerner eam primum (ISol) legit m %alle 

 Isonzo. ubi copiosissima. et tunc pro E. tncuspidata habuit. 



201. Rhynchocorys elephas; Colonna (lat. Columna) hanc plantam in mte 

 Matese (vaU. Campociaro) detexit et in Ecphrasi suo pnmus dehneavit, 



24 



