375 



249. Juncus sni)inus Mch. enum. hass. (1777). J, bulbosus L. sp. ed. I, (1753), 

 J. uli^inosus Rth. (1788). J. subverticillatus Wulf. (1789). 



250. Chamierops humilis; in Baleariuni ins. Mallorca ob clima marinum et 

 tepidum usque ad 860 metr. s. m. provenit, hinc inde (etiam circa 300 

 nietr. s. m.) maximam partem veg-etationis constituens; in declivibns supra- 

 silvaticis montis Atalaja veya, immo usque ad cacumen (610 metr. s. m.), 

 copiosa adest (: Willkomm). In loco lij^ustico (iuter Monaco et Montalbano) 

 jaui ab anno 1841 destructa erat ex Ch. Martins; in locum nica^ensem (St- 

 Hospice) forse olim e mauris introducta erat observ. Alph.DecandoUe (geogr. 

 botan.) et Barbey (fl. sard. comp.); locus igitur maxime borealis, tibi nunc 

 provenit hjec palma, est insula parva tyrrhenica Capraja. 



251. Phoenix dactylifera; hujus palmiB silva magna et inclyta, qu«^ ad 

 Elche in prov. Alicante Hisp. mer. viget, nunc, ut nobis traditum est, 

 constat ex arboribus circa 80000 (quarum circiter 4000 fructiferie) ; arbores 

 ibi usque ad 80 ped. altitudinem attingunt (in Italia ad maximum 40 ped.). 

 Ad oram Mediterranei borealem numerosissima dicitur hicc Phoenix (circa 

 4000) inter Ventimiglia et San Eemo (sed fructus non forniat), pulcherrima 

 vero in 3Ionaco (qualis etiam in Hyeres admiratur). R.A.Philippi affirmat 

 (1879) eam in Sicilia fructus maturare, quamquam vix edules. 



252. Typha Shuttlew orthi i ; hiec in Hung. iion rara est teste Borbas, ex 

 cujus sententia sit species T, latifoliie parallela, pnecocior, asyngamica. 



253. T, minima; auctor hnjus speciei est Hoppe (bot. tasch. 1794. 187), sed 

 nomen ejiis ibidem pag. 118 a detectore H.C.Funck datum est (scriben- 

 dum igitur: Funck ap. Hpe 1794); post hoc veuit Braune (Salzb. Flora 

 1797). 



254. Carex ornithopoda; adest magna copiA in planitie Donauauen ad Lang- 

 Enzersdorf, ubi certe ab aqna ex alpibus devecta est; etiam iu insula Ha- 

 bern ad Pressburg crescere dicitur, 



255. C. membranacea; specimina originalia Hoppii (ex alpe Pasterze) vegeta 

 sunt, spicis crebris, magnis; glumie saturate brunneie, margine albid» et 

 membranacefe. 



256. C. vaginata (Tsh 1821). C. panicea var, ^. Liljebl. (1798). 0. panicea 

 spar.siilora Whlnb. (1812). 



257. C. kattegatensis; de hac planta cl. Riedley commentationem criticam 

 cum icone in journ. of botan. 1885 edidit; ibi etiam variii; species vel 

 formic huic affines, ab eo examinatie, tractantur et sic disponentur: 1. C. 

 salina typica (major) cum synonymis C. cuspidata Whlnb. C. luemato- 

 lepis Drej. C. halophila Nyl. C. kattegatensis Fr. C. arctophila Nyl. C. fla- 

 vicans Nyl. C. bicolor Nyl. (uon AIL). C. salinoides Beurl. 2. C. salina 

 minor cuin synon, C. reducta Drej. C. subspathacea Wormsk. C. discolor 

 Nyl. C. epigeios Fr. (sum. veget.}. 



258. Digitaria paspaloides; hicc planta in Gallia primum e Burdigala 

 (Bordeaux) et Bayona innotuit; dein (ab anno circiter 1870), secus flumen 

 Adour usque ad Aquas Terbellicas (Dax) adscensa. tam increvit ut vege- 

 tatio primaria (indigena) ab ea multis locis expulsa sit. (: Dubalen). 



259. L e e r s i a o r y z i d e s ; hoc gramen probabiliter in septentrionalia immigravit 

 e calidioribus cum avibus migratoriis, qus spiculas et semina. ope ciliarum 

 glumarum pennis adnexa, secum tulerunt. 



260. Coleanthus subtilis (K.S. 1817). Koemer et Schultes nomen genericum 

 Trattinikii, in memoriam Wilibaldi Schmidt datum, mutaverunt ob Smithiam 

 parum similem. 



261. Spartina stricta; P. Loefiing, discipulus Linmei dilectissimus et meri- 



