298 



vato , squaraam ovatam acutam excedente . rostro adscendente bifido, 

 culino acutangulo scabro, radice stolonifera. 



C. fulvn. Good. /. c. t. 20. f. 6 iferafa a Schkuhrio T. 67, f. dextr. — Hoppe et 

 St. B. 41- — Anders. n. 16, VIII, ic. 94. — Fl. Dan. t. 2435 ubi simul 

 monetur, iconem Fl. D. t. 1768 ad C. fulvam non pertincre. — Besser Enum. 

 p. 36, No. 1204. — Eichw. Skizse p. 120. — C. Koch in Linnaea 

 XXI, p. 612. 



Hab. in Rossia media [Livonia! (Lithuania (Eichw.), Volhyniu (Besser, Eichw.) 

 et provinciis caucasicis [lberia (C. Koch)]. 4. 



Mtiltis haec species premitur difficultatibus. 



„1 received et from America and N. Foundland , but never un- 

 derstood till very lately, that et was an inhabitant of Britain" Good. 

 /. C. Americae septentrionalis tamen Botanieis est planta dubia, vel 

 oiuuino extranea (Muhi.enb. Gram. 246. Torrey Ainer. Cyper. 418. 

 Boott /. c. 143). An C. Meadii Dew.? 



Ex altera parte aegre hanc remotam esse a C. flava fatetur 

 Goodenovius /. c. et in Linn. Trans. 111 . 77 ipsam faoit ejus varie- 

 tatem /3. spicis femineis duabus. Rursus Smithius vult esse magis 

 affinem C. distanti et speirostachyae quam C. flavae (Engl. 

 Fl. IV, 107) contradicente Goodenovio in litt. ad Smitmum datis (Mem. 

 of J. E. Sm. I, 540). Saltem C. fulvae Botanicorum Germaniae 

 (Hopp. Caricol. Koch Syn. ed. 2) nulla est excepto forsan herbae 

 colore cum C. flava similitudo. 



„S(]iiamae aurantiaceae , rostrum longius laeve , spiculae femin. 

 breviores, rjuam in sequente, caeterum simillima" Delavigne l. c. 135. 



/3. eulmo altiori bracteas excedente, minus scabro! 



C. fulva. Sch. T. 67, fiV. sinistra, qitac iterata icon. Fl. Dan. 1040. 



C. Homschuchiana. Hoppe et St. B. 40 („Fruct. brevior quam in C. fulva"). 



— Andep.s. 11. 15, VIII, p. 95. — Kocn. Synops. p. 765. — Fleisch. et 



Lindem. Fl. d. Oxlseeprov. p. 327. — F. Nyi.ander Spicileg. pl. fenn. 



II, No. 42. 

 C. speirostachya Sw. Smith E. Fl. IV, 98 ob cifatam FI. Dan. tabulam, quae 



Goodenovio et Schkuhrio (Append.) quidem C. distans et Wahlenbergio C. 



binervis, Hoppio autem C. Hornschuchiana est , quod quidem specimina 



authentica confirmant. 

 C. fulva b. Hornschuchiana. Mey. Fl. Hannov. exc. 603. 



Hab. in Rossia sept.ent rionali [Alandia (F. Nyi.and.), Fennia (A. Nyland.)] 

 et media [Curonia (Fleisch. ct Lindem.)]. 4. 



Non errabit puto, qui C. fulvam Floristarum Germaniae C. 

 distantis jtibet esse varietatem , C. Hornschuchiana transitum 

 faciente. Nec obstat, de quo Cl. Wimmer in litteris certiorera me 

 facit, C. fulvam genuinam , quae sibi nunc demum satis innotuerit 

 (euin C. fulva Fl. Silesiae sit C. Hor n s c h u ch i a n a) . haud procul 

 Wrafislawia semper fuisse sterilem (qualis a Schulzio BlP. et Anders- 

 sono deseribitur.). Certe res ulteriorem requirit examinationem et 

 reotificantur saltem , quae de C. fulvae per Silesiam totam domina- 

 tione Anderssonus /. c. habet. 



85. C. dlstans (Linn. Cod. 7001) spiculis femineis subternis cy- 

 lindricis omnibus distantibus , superiorum pedunculo incluso, utriculo 

 ovato rostellato nervato , squamain acuminatam subaequante , rostello 

 bifido erecto radice fibrosa. 



