B. Baccatae. 



d. Solaneae Endl. Gen. Planl. 664. (Embryonis curvati colyledones semicylindraceae.) 



V. ]¥icaiidra Adms. 

 Fam. 2. p. 219. 



Calyx valde hypogynus, campanulatus quinquefidus aialo penlagonus laciniis basi semisagitlatis; 

 bene retinervis. Corolia campanulata, limbi lobis breve semiovatis medio apicuiatis, aestivatione 

 imbricaiis. Stamina quina , supra basin inserta. Filamenta basi pulvino hispidulo. Anlherae oblongo- 

 liguialae, basi subcordalae; rimis longiludinalibus dehiscenles. Stylus filiformis sligmale capitato. 

 Ovarium 3 — (vulgo) quinqueloculare. Bacca exsucca. Semina reniformia. 



N. physaloides Giirtn. Fruct. II. 237. t. 131. Atropa physaloides L. Sp. 1. 260. Physalis 

 peruviana Mill. Dicl. n. 16. Physalis daturaefolia Lam. Dict. II. 102. Calydermos erosus Ruiz Pav. 

 Peruv. IL 44. Herbacea 2 — 6 pedalis, ramosa. Folia oblonga sinuato lobata. Flores solilarii 

 extraaxillares. Corollae limbus coeruleus, lubus albus; extus palhdior. 



Ex Peruvia nunc ubique efferata. Aeslate. Autumno O 



Icon. nostr. Tab. 5. MDCXXVI. II Portio caulis. 1. Flos. 2. Idem longitudinaliter transseclus, 

 ut videas calycem bene hypogynum. 3 Alabastrum superne visum. t- 4. Corolla florida superne 

 visn. -^- 5. Alabaslri corolla a latere visa. + 6. Stamen. +. 7. 8. Ovaria Iranssecta. +. 



\fi. Mandragora T. 



Inst. II. 76. 



Calyx campanulalus alle quinqucfidus laciniis lanceis; diu persistens laciniis demum dilatatis. 

 Corolla campanulala, quinquefida seu quinqueloba, calyce bene longior, marcescens; aestivatione val- 

 vato induplicala. Slamina quina , supra tubi basin inserta. Filamenla basi dilatata, barbata, ceterum 

 filiformia. Antherae oblongae, rimis dehiscentes; erectae. Slylus filiformis. Stigma pellalo capilatum. 

 Ovarium globosum bilorulare. Semina reniformia insculplo areolata, inter pulpam placentae. — 

 Folia rosulata. Flores pedunculali axillares (?). 



1. M. officinarum L. Sp. 181: foliis oblongis hinc sinualo dentalis, calycis denlibus lanceis 

 limbo el superficie valde glandipilibus, corollae viridialbae laciniis lanceis aculis, calyce bacca multo 

 breviori. Alropa Mandragora L. Sp. ed. 2. 259. Mandragora vemalis Bertol. virid. bon. veg. p. 6. 

 Bertol. Comm de Mand. p. 9. lab. 1. M. acaulis Garln. de Fr. et Sem. 2 p. 236. Brandl, Phoebus, 

 Ratzeburg deulsche Giflgevvachse. Bull. Herb. Fr. Tab. 145. Tourn. Inst. rei herb. I. 12. De syno- 

 nymia haec habel cgregius nosler Dc Visiani; „doleo me assentiri non posse senlentiae a cl. Ber- 

 loionio jani diu prolalae M. oflicinarum L. quaeri debere non in hac specie, sed in specie aulumnali, 

 quam ipse sub nomine M. officinarum proposuit prius in Virid. bonon. veg. p. 6-, dein in Commen- 

 lario de Mandragoris supra cilato. Linnaeus, qui unicam speciem descripsit, nolas illi dedit omni- 

 bus Mandragoris communes, quae igilur lili dirimendae nil conferunl, sed ipsum de sola M. mare 

 antiquorum, jam a Dioscoride adumbrala el vere officinali, locutum fuisse patet ex synonimis et 

 figuris ab eo cilalis in II. Cliff. et in Sp. pl. ed. I. et II. , quae omnia Mandragoram flore albo et 

 bacca globosa calyce brcvi sufl^uUa insignem respiciunl, et haec certe nequit csse M. officinarum 

 Berlol. , flore violaceo, et bacca oblonga calycem aequanle distincla. Ilaec poslrema vero potiori 

 jure eril M. foemina .1. Bauhini, Clusii , Tourneforlii aliorunique, cui imponi debet nomen aptissi- 

 nium M. aulumnalis Spr. Syst. Veg. I. 699, non Berlol. In scnlenliam prolalam Virum cl. induxit 

 icon, quam de Alropa Mandragora iledil cl, Smilii in fl. graec. cenl. 111. lab. 232, quae M. aulum- 



