— 80 — 



774 (1893). — Caulis internodia non incrassata. Folia breviter petiolata, lanceolata, utrinque 

 attenuata, immaculata. Ochreae amplae non vel breviter ciKatae. Racemi breves, angusti, iis 

 Polygoni mitis similes, subdensi, paulo nutantes. Pedunculi glandulosi. Perianthium sub- 

 viride v. roseum, plurimum laeve. Styli 2 — 3 separati. Nux in uno latere paulo convexa, 

 in altero concava. JSapor mitis. — Suecia: Upsala 1. Callme. — 



Planta Beckhausii foliis modo, forma ea Polygoni hydropiperis v. obtusifoUi aequan- 

 tibus vix differt et potius ad Polygonum hydropiper pertinet et ochreis modo non ciliatis 

 distinguitur. Germania: Westfalia (Neuhaus am Solling, Hoxter (1. Beckhaus). 



14. Polygonum hydropiper x minus — a) P. subglandulosum Borb., Fl. Com. Temes., 



33 (1884) (mhhydropiper X minns). — P. minori-hydropipcr Lasch in Linnaea IV (1829) 

 426 = Wilms apud Beckh., Fl. Westf., 778 (1893). — P. minus X hydropiper Figert in 

 Allg. bot. Zeit. (1895), 28. — Caulis foliaque immaculata sicut in P. mimre sed racemi 

 longiores, interrupti, flores saepe steriles paulo majores, tepala parce vel obsolete glandulosa. 

 Internodia sub ochreis saepe purpureo- vel sanguineo-annulata ut in P. hydropiper. — Bene 

 intermedium. 



Germania: Silesia (Liegnitz 1. Figert), Neumark (Lasch), Westfalia (ad fl. Weser 

 1. Beckhaus). Hungaria (Com. Temes. Hidegkut, Vinga 1. Borbas). 



15. Polygonum hydropiper x mite — a) P. hybridum Chaub. Fl. sec. St. Amaus, Fl. 

 Agin. 163 (1821) et in Act. de la soc. Liun. Bord. (1854) 240 fide Gren. Godr.; Vid. Orig. — 

 P. hydropiperi-duhium Gren. Godr., Fl. fi\, III 50 (1855). — P. mite Schrank s. Gren. Godr. 



I. c. non autorum. — Habitus, cauUs foliaque ea Polygoni hydrop)iper aequant. Ochreae in 

 margine longe ciliatae. Flores nucesque minores quam in P. hydropiper. Perianthium con- 

 spicue glandulosum. Sapor mitis. Est quasi P. hydropiper sapore miti. — Gallia, 

 Germania. 



De P. hyhrido Chanheit consensus autorum deest. Chaubert schedulis suis addit: „Spica, 

 flos!, semen Polygoni hydropiper, foliorum textura et sa]>\dit!is Polygoni persicariae." Schultz 

 in Archives (1855) 140 cum d. Meisner (in DC. Prodr, XIV 1, 110) pro P. mitemha.het 

 et exponit, d. Chaubert plantam suam (id est P. mite) ex P. persicaria S X P. hydropiper $ 

 ortam judicavisse, quam ob rem hybridum nominavisse. Nyman in Consp. fl. Europ. Suppl. 



II, 271 iterum cum P. hydropiper conjunxit, quod Giirke in PI. Europ. H, 116 probavit. 



b) P. oleraceum Schur, Enum. Transsylv., 585 (1866). P. hydropiper var. = Schur, 

 Sert. nr. 2444 = P. laxifloro-hydropiper Schur, ibidem. — P. hydropiper X mite forma 2 

 Figert in Allg. bot. Zeit. (1895), 29. Caulis ramosissimus, ramis virgatis, erecto - patulis. 

 Ochreae strigoso-pilosae, in ore ciliatae, caulem laxe cingentes. Folia ovaH-oblonga vel lan- 

 ceolata, tenerrima, saturate viridia, ghibra, in margine ciliolata; folia ramorum sessilia. Racemi 

 laxiflori cernui. Perianthium viridi-album, (glandulae?). Nuces ovatae, acutae, hinc convexae, 

 illinc concavae, atrofuscae. Sapor mitis, oleraceus. 



Fide Simonkai, Enum. Transs., 475 = P. hydropiper, quod propter saporem niitem 

 ochreasque strigoso - pilosas nego. A Polygono miti autem propter descriptionem mancam, 

 quae glandulas perianthii non memorat, difficulter et ochreis modo caulem laxe cingentibus 

 aUquid differre videtur. 



Germania: Silesia (Liegnitz 1. Figert), Helvetia: Winterthur, Ziirich (1. GremH), 

 Transsylvania: Hermannstadt, Kronstadt (1. Schur), Gallia. 



