— 77 — 



V. prostratim Wimm., Fl. Schles., 2. Aufl., 316 (1844); v. procumbens Neilr., Fl. Wien, 203 

 (1846); Fl. Nied. Ost., 297; Beck, Fl. Nied. Ost., 323. — P. danubialc A. Kern. in Ost. 

 bot. Zeit. (1875), 254 „Tepala eglandulosa, exteriora nervis tenuibus non incrassatis perducta.'- 

 Descriptio non semper in originalia quadrat. Conf. Uechtr. in Ost. bot. Zeit. (1877) 413 et 

 in Jahresb. schles. Ges. (1877) 176. Tepala partim parce peduncuHque plurimura glandu- 

 loso-verrucosa, tepala exteriora fructus tempore maturi (nucibus atrofuscis) semper marginem 

 versus incrassata; perianthia nucesque non minora. — P. lapafhifolium v. danubiale Fiek, 

 Fl. Schles., 382. — P. vodosum v. prostratum Asch. Graebn., 1. c, 273. — Caulis prostratus, 

 ascendens rarius suberectus, copiose ramosus. Internodia non vel paulo incrassata. Ochreae 

 saepe arachnoideo-pilosae. Folia breviter elliptica vel ovalia, saepe subrotunda, plurimum 

 acuta vel infima subobtusa, in petiolum sensim vel abrupte attenuata, bicoloria, omnia exceptis 

 summis subtus arachnoideo-tomentosa, alba v. incana, inferiora insuper plurimum supra 

 arachnoideo-pilosa, macula sanguiuea, fusca, v. nigra saepissime ornata {— macidafa Opiz, 

 1. c. 42). In glareosis, arenosis, humidis. 



Observatio. Autores P. lajJafhifoUum L. vel tomenfosum Schrank pedunculis tepalisque 

 glanduloso-verruculosis, nervis prominentibus tepalorum, at P. nodosum Pers., cui P. danubiale 

 A. Kern. adjungunt, pedunculis tepalisque laevibus et nervis tepalorum minus prominentibus 

 distingui solent, sednervaturain omnibusfructibusperfectematuratis sempereadem est et inte- 

 gumentum glandulosum adeo variat, ut ne minimas quidem formas bene distingui possimus. 

 Si planta in locis humidioribus pinguibus crescit, bene augescit, ramos erigit, internodia intumescit 

 et ad laevitatem inclinat, in locis siccioribus autem ramos prosternit et plerumque glandulis 

 copiosius vestitur. Nucium et perianthiorum magnitudo inter 2 — 3 mm in utraque planta 

 vacillat. 



P lapathifolium crescit et in locis siccis, sterilibus, campis, inter segetes et in humidis, 

 glareosis, arenosis, fossis et ad ripas per totam ditionem usque regionem montanam. Floret 

 mens. Junio-Octobr. 



Exsiccatae: «. Fries, Herb. uorm. fasc. IV, 69; Kovats, Vindob., nr. 873; Herb. ingr., 

 nr. 540; Petter, Dalm., nr. 721; Welw. Lusit. nr. 376; BUlot, FI. Gall. Germ., nr. 1062, 1062b: 



— nodosum Reich. Exs. nr. 479; Fries, Herb. norm. fasc. IV nr. 71, 72; Herb. ingr. nr. 539; 

 Woloszcz., Pol., nr. 776; Bald., It. alb. (1900) nr. 247; Bornm., It. pers. turc. nr. 3523. — 

 (i. Magn., Fl. sel. nr. 4065; Herb. ingr. nr. 540 b. — y. Kovats, Vindob. nr. 973; Kern., FI. 

 exs. austro-hung. nr. 1831. 



Tab. 215. Polygonum lapufhifoUum f. lanceolatum. Plantae florentis pars superior. 

 1. Floris sectus. 2. Ochrea cum parte folii basali. 3. Fructus. 4. Tepala exteriora. 5. Nux; 

 6. eadem longitudinaler et 7. transversaliter secta. (1—7 +). — Tab. 216. f. nodosum l.PIantae 

 florentis pars superior. 2. dua internodia inferiora. 3. Fructus. 4. Nuces. (B— 4 +). — 

 Tab. 217. 1—3 v. tomentosum (Schiauk) 1. Plantae florentis pars. 2. Fructus. 3. Nux. 

 _ 4_6. V. Brittingeri (Opiz). 4. Ramuli varii. 5. Fructus. 6. Nuces. (2—8, 5—6 4-)- 



Species perennis. 



12. Polygonutn amphibium L., Spec. pl., 361 (1753); Reich., FI. Germ., 572; Koch, FI. 

 Deutschl., m, 51; Syn. fl. Germ. 617; ed. II, 711; Neilr., FI. Nied. Ost., 296; Gren. Godr., 

 FI. Fr., III, 46; Meisn. in DC, Prodr., XIV 1, 115. — P. ^^urptireum Gilib., Exerc, II, 433 

 (1792). _ Perskaria amphihia Gray, Nat. arr. brit. pl., II, 268(1821). — Wasserknoterich. 



— Couf. Massart in BuII. du jard. bot. Bruxelles I, fasc. 2 (1902). — Perenne. Rhizoma 



