— 120 — 



triargularia, inferiora obtusa superiora acuta, plurimum integra rarius sinuato-dentata, un- 

 dulata, subnitida; suprema sensim brevius petiolata et oblongo-lanceolata. Flores herma- 

 phroditici, proterogyni et feminei; glomeruli plurimum dense spicati. Spicae termiuales, 

 compositae, infra foliatae supra nudae. Perigonii 4 — 5-partiti segmenta saepe denticulata. 

 ecarinata, in fructus tempore exsucca. Stamina 2 — 5. Stigmata 2 — 5, plurimum 2 — 3, 

 magna, longe subulata, alba. Fructus seminudus, pericarpio subcarnoso praeditus. Semina 

 semper erecta, subglobosa, obtuse marginata, sublaevia, atrofusca, nitida, 1-5 — 2 mni longa. 

 Cotyledones lineari-lanceolati. 



Variat: 



a) typicutn. Caulis firmus erectus, saepe ramosus cum ramis floriferis. Folia magna. 

 Inflorescentiae ramosae, longe spicatae, saepe pyramidales. 



Formae sequentes observantur: 1. remotiflorum m. Rami inflorescentiae strictae, 

 aphyllae simplices v. ramosi, in basi nudi superne glomerulos remotos ferentes. Rare. 

 Austria sup. prope St. Wolfgang (Tempsky!). In horto bot. Pragensi. — 2. dentatum 

 Knaf in Flora (1846), 308. Agatophytum bonus hetiricus v. dentatum Opiz, Seznam, 11. 



— Chenopodkmi honus henricus, v. dentatum Knaf in Celak., Prodr. fl. Boh., 151. Folia 

 ± grosse angulato- vel sinuato-dentata. Hinc inde. Bohemia pr. Komotau (Knaf). Tirolia 

 .Taufental prope Schuppers (Murr!). Helvetia. 3. arifollum Schur, Enum. pl. Transsylv., 

 571 (1866). Folia radicalia hastata, obtusiuscula. Frequenter. 4. denudatum Metsch in 

 Bot. Zeit. (1852), 281. Folia, perigonia cum caule nitente laevia, viridia. Glandulae desunt. 

 Germania: pr. Albrechts (Metsch). 



/S) alpinum Moqu., Chen. enum., 47 (1840); v. nanum Boiss., Fl. orient., IV, 904 (1879). 



— Chenopodium bonus henricus v. alpinum DC, Fl. franc, III, 888 (1805) = Schult., Syst., 

 VI, 252 (nomen solum). — Humile rarius subnanum. Caules prostrati, breves, simplices, 

 foliis parvulis plurimum obtusis instructi. Inflorescentia unica, simplex, spicata. In regione 

 alpina: Alpes, Pyrenaei, montes penninsulae balcanicae. 



Blitiim. bonus henricus crescit in ruderatis, herbosis stercoratis a planitie usque ad 

 regionem alpinam per totam ditionem. Floret mens. Majo— Oct. 



Exsiccatae: Billot, Fl. Gall. Germ., nr. 2904 et bis; Tausch, Fl. Boh., nr. 1311; Dorfl., 

 Iter turc. (1893), nr. 328; Sintenis, It. thessal., nr. 685; Friedr., Maced., nr. 529. — /S) Bald., 

 It. Alban. IV (1896), nr. 142. 



Tab. 257. Blitum honus henricus C. A. Mey. 1. Plantae pars. 2. Flos S cum stig- 

 matibus 4. 3. Flos hermaphroditicus longitudinaliter scissus. 4. Semen longitudinaliter 

 sectum. 5. Glandulae et pili. (2 — 5 4-)- 



4. Sectio: Blitum 



C. A. Meyer in Ledeb., Fl. Alt., I, 11 et 12 (1829); BlufT Fingerh., Comp. fl. Germ., ed. H, 

 I 1, 447. _ Blittim L., Spec. pl. 4 (1753) et Gen., ed. V, nr. 14; Giirtn., de fruct, II, t. 126; 

 Endl., Gen., 295; Nees, Gen. pl. Germ., Monochlam. nr. et t. 58 et autorum. Blitum sect. 

 Blitum genuinum Koch, Syn. fl. Germ., 607 (1837); ed. H, 698; sect. Eublitum Moqu., 

 Chenop., enum., 47 (1840); Boiss., Fl. or., IV, 905. — Chenopodium sect. Blitum Benth. Hook., 

 Gen., III, 52; sect. Morocarpus Asch. Graebn., Fl. nordostd. Flachl., 281 (1898). — Morocarpus 

 Adans., Fam., II, 261 (1763); Scop., FI. Carn., ed. 2, I, 5 (1772); Moench, Meth., 342. 



