— 182 — 



procumbentes, diffusi vel apice ascendentes rarius erecti, viridi vel rubescentes, ramosi, pube- 

 ruli, — 90 cm lougi. Folia petiolata, rhombea vel lanceolata, subacuta vel acuminata, infe- 

 riora hinc inde rotundata vel retusa. Glomeruli axillares pauci, plurimi spicam terminalem, 

 densiiloram, lobatam vel compositam, pyramidalem superne apliyllam formantes. Flores 

 plurimum pallide virides. Bracteae late adnatae, ovatae, acuminatae, breves. Perianthii phylla 

 plurimum 2 obovato-oblonga, apiculata, fructu 2 — 3 mm longo laevi elliptico breviora. 

 Semina minima, 1 — 1"2 mm longa, obtuse marginata. Flores masculini dimeri, rarius trimeri. 



Formae sequentes observantur: 



1. major [Moqu., 1. c.] Robustior. Caules ramique ascendentes vel erecti. Folia majora. 

 Spicae pyramidales, longiores. — 2. tninor [Moqu., 1. c.] Nanus, multicaulis, foliis parvulis. 

 Spica terminalis saepius minor, ellipsoidea, obtusa. — 3. lanceolatus. Folia angustiora, lanceo- 

 lata, longe acuminata. — 4. rufescens [Godr., Fl. Jurass., 102]. Planta ± rubescens vel 

 rufescens. 



Etixolus deflcxus Raf. crescit in locis incultis lapidosis, ad muros, viarum margines in 

 ditione florae mediterraneae. Helvetia: Carouge prope Genf, Locarno. Austria: Tirolia 

 (inter Riva et Varone leg. Murr). Littorale (Canale ad fl. Isonzo leg. A. Kerner, Triest leg. 

 Tommasini, copiose in Istria imprimis australi prope Pirano, Dignano, Pola, Promontore); 

 Littorale hung. (Fiume); Dalmatia (Arbe, Sebenico, Salona, Macarska, Ragusa, Lesina, Sabion- 

 cello, Cattaro); Hercegovina (Stolac, Mostar, Trebinje). Italia tota, Graecia, Gallia (Angers — 

 Paris). Terrae penins. balc, Rossia merid. etc. Indicatur etiam prope Vindobonam leg. D. = 

 DoUiner?, in herb. Vindob.!; in Carniolia australi (f. Kittel). In Geriiiania semel prope 

 Hannover (Dohrener Wollwascherei anno 1889 a. d. Steinvorth) collectus est. Floret mens. 

 Junio — Aug. 



Exsiccatae: Kern., Fl. exs. austro-hung., nr. 1016; Schultz, nr. 1140; Billot, Gall. Germ. 

 nr. 1658; Welw., Lusit., nr. 173; Magn., Fl. sel, nr.|2823; Reliqu. Maill, nr. 499 et bis, 670; 

 Wawra, FL med., nr. 414; Mabille, Cors. (1865), nr. 45; Reverch., Sard. (1881), nr. 71; Cesati, 

 ItaL bor., nr. 82; Heldr., Herb. graec. norm., nr. 1182; Sint. Bornm., It. turc, nr. 1441, 1443; 

 Sint., It. thess., nr. 1245; Gand., GalL, nr. 396; Biv., Plant. ined., nr. 11; Bourg., Hisp., nr. 

 1449; Soleirol, Exs., nr. 3603. 



Tab. 301. B'ig. 1 — 5. Euxolus deflexus Raf. 1. Plantae pars. 2. Flos 6 cum bractea. 

 3. Flos ?. 4. Fructus cum bracteis. 5. Semen. (2 — 5 -f-). 



Euxolus caudatus Moqu. in DC, Prodr., XIII 2, 274. — Chenopodium caudatum Jacqu. 

 CoII., n, 235 (1788) et Icon. rar., t. 344. — Amarantus gracilis Desf., Cat. hort. bot. Paris 

 (1885). — Albersia caudata Boiss., Fl. or., IV, 992 incola regionum tropicarum et foliis ovato- 

 rhombeis, spicis elongatis, caudatis, tenuibus, versus apicem caulis pyramidato-paniculatis, 

 fructu valde rugoso, perianthii phyllis 3 oblougo-lanceolatis paulo longiore praestans, semel 

 a. d. Lutz in Germania prope Mannheim (Olfabrik) anno 1888 repertus est. 



Sect. II. Pentamorion 



Perianthi phylla 5. Stamina 5. 



Euxolus crispus Lesp. Thev. in BuU. soc. bot. Franc, VI (1859), 656; Fiori in Malpighia, 

 X (1896), 552 — 554. — Ainarantus crispus Braun in A. Gray, Man. North. Amer. fl., ed. VI, 

 428 (1890) = N. Terr. in Atti sc. fis. Nap., ser. 2, IV (1890), App. nr. 2, 7 fig. 2. — Albersia 



