— 141 — 



miuus succuleuta. Germania (Schleswig pr. Husum). — 2. integrum. — A. rosea y. are- 

 naria f. integrum Westerl., 1. c, 143. Parcius farinosum. Folia ovato-lanceolata, majora, parce 

 dentata, superiora integerrima, saepe obtusissima. Oelandia ad Fiirjestaden (Westerl.). 

 3. macrocarpum. — Bracteolae fructiferae (Tab. 268 fig. 2—3) late rhombeae, 6—8 mm latae 

 latiores quam longae, saepius tuberculatae, lobis lateralibus saepius quadratis. Britannia. 



Nonien huius species dificillime terminandum et sanciendum est. Mea quidem opinione 

 nomeu A. laciniaivm aeque ineptum ac ambiguum plene negligas. Westerlund 

 (1. c.) jam pronuutiavit „Zu verschiedenen Zeiten und bei verschiedenen Autoren haben nicht 

 vireniger als sechs verschiedeue Formen den Namen Afriplex laciniata getragen." „Es wiire 

 daher vielleicht am besten, einen so oft verwechselten und streitigen Namen fallen zu lassen." 

 Quod Herbarium Linneanum pro A. laciniata conservat et ex descriptione Horti Cliffortiani 

 anno 1787 exhibitur, non talis gravis momenti est, quam diagnosis et synonyma in Linnaei 

 „Species pLintarum", u))i A. laciniata prinmni in pag. 1053 anuo 1753 fundatur. Haec 

 autem planta omni ratione est species mixta, p. p. dubiosa (Conf. Fries, Nov. fl. Suec. 

 mant. III, 1(33, 165), quam ob rem autoribus varie interpretata est. Linnaeus certe nomen 

 specificum Jaciniafa" ex „AtripIice marina laciniata" Bauhini (Pinax 120) mutuavit, cuius 

 plauta fide Fenzl [in Ledeb., fl. Ross. III 2, 720 ad A' tatarici formas pertinet, sed nulla 

 pars plantae nostrae laciniata est. Notae ex Linnaei, Spec. pl, ed. II, 1494. „Caulis 

 erectus, nudus, virgatus; spicae terminales; folia subtus farinosa" ad nostram speciem minime 

 neque apte conveniunt. Diagnosis in Species plant. ed. I sec. A.scherson (I. c.) ad plantam 

 uostram quidem accomodata est, Synonyma autem omnia ad varias plantas pertinent. A. 

 lacinialu Ijim\ae\, Fl. suec. 826; ed. II, 364 plane est ^. c«/oC/(t,x'« Fries. Synonyma: „Afriplex 

 maritima laciuiata" Bauh. pin. 120 et A. marina Dod., peuipt. 615 fide Fenzl, I. c, ad A. 

 faluricnm v. diffusuni inserenda sunt. In Virgiuia septentrionali (Gron., Virg. 120) nec A. 

 arenarium Woods nec A. tarfaricum crescere, ajiud auctores inveuio. Quas ob res nomine 

 A. laciniato non uti possumus. Quo nomine amoto, nostra planta non sine ulla dubitatione 

 autorum a d° Dumortier (1. c.) A. farinosa noniinata est, quam appelationem d. Forskahl 

 speciei cuidani Aegyptiaco niulto antea anno 1775 «attribuit. A. incana Dietr. (1. c.) = A. 

 alhicans Willd., 1. c, non Aiton ex Hispania fide autorem uonnulorum cuni nostra congruit; 

 sed fide Willk. Lauge, Prodr. fl. Hisjj., I, 269 Atriplej: crassifolium Gren. Godr., quod autores 

 (I. c, 314) cum A' urenario conjungunt, ex Hispania non memorant. D. Moquin (1. c.) A- 

 incanum inter .species non satis notas enumeravit; niilii ex bracteolarum descriptione Will- 

 denowiana aegre ad A'" arenarimn Woods pertinere videtur; ab auctoribus Indicis Kewensis 

 pro specie propria aestimatur. Nominibus delatis A' crassifolio ., A' maritimo Hallier uon 

 uti possumus. Si autem geuus Obione jus suum legitirae adipiscitur, nostrae plantae 

 optim.e et sine dubio nomen A. arenarium Woods conservandum est, e contrario 

 A. sabulosum Rony nominanda sit. 



Non ignorare possumus, A. arenarium speciem non immotam, quamquam bene geo- 

 graphice terminatam constituere et cum A' roseo (Conf. Boiss., B'l. orient., IV, 910) tali [)roxima 

 cognatione conjungitur, ut in eiusdem formas pariter contribuere possimus. Habituni et 

 A' rosei v. crassifoUi, parvifolii et 4* tartarici v. diffiisi saepe imitatur, quae omnes litoribus 

 maris mediterranei habitant. 



A. arenarium crescit in litoribus et areuosis marinis maris Atlanticae et mariuni Nord- 

 see rariusO.stsee; Britannia, Gallia, Batavia, Belgium, D;inia (Jiitland, Falster, Sjaelland) 



