— 196 — 



Ludit: 



1. major. Caulis firmi, intemodiis elongatis. Foliola majora. Pedunculi foliis lon- 

 ffiores, racemi multiflori. 



2. alpicola. Minor, plurimum spithamea, vix pedalis: internodiis brevibu.s, foliis multo 

 brevioribus, flexuosis. Pedunculi folia aequantes v. iis breviores. Petala omnia pulchre 

 coeruleo-violacea. Foliolis saepe apresse pilosis et tota minus pilosa ad a trausit. (In alpi- 

 bus Illyriae frequeus). Etiam albifloram inveni. 



3. oxyphylla. Foliolis imprimis foliorum sup. longe acuminatis a priore diSert. (Alpes 

 Bosniae inter j)riorem). 



Crescit in pratis montosis, nemorosis, inter virgulta. Gallia (Dauphine, Alpes mari- 

 times, Provence), Helvetia. Passim in Tirolia, Carinthia, Carniolia, in agro ter- 

 gestino, Istria (Karst). Copiosius in Bosnia, Hercegovina, Montenegro, Serbia 

 Floret Majo — JuHo. 



Exsiccatae: BiUot, nr. 3363; Soc. Dauph., nr. 2437. 



Tab. 233. Vicia incana VUl., sub nom. Gerardi. I. f. major. Planta florifer. 

 1. Flos. 2. Caljx. 3. Legumina. 4. Semina. II. f. alpicola. Planta. HI. f. oxyphylla 

 folium cum racemo. (1 — 4+). 



y. tenuifolia Roth, Tent. Fh Germ., I, 309, (1788); Ser. in DC, Prodr., II, 358; 

 Sturm, Fl., Heft 31 (?); Reich., Fl. Germ., 528; Koch, Syn., 194: ed. II, 214; Deutsch. 

 FL, V, 171; Wohlf, Syu., I, 664. pro spec. — Gaud., Fl. Helv., IV, 507; Beck, Fl. Nied.- 

 Ost., 880; — sed Rouy, FI. Fr., V, 235, (excl. var. plur.). — Cracca tenuifolia Gr. Godr., 

 Fl. Fr., L 469; Alef. in Bonpl. (1861) 880. — Ervum tenuifolium Trautv. in Act. Hort. 

 Petr., lU, 50. — V. Gerardi Willd., Prodr. Berol., nr. 736, non al. — V. onusta Wallr. 

 in Linnaea, XIV, (1840), 623. — V. Cracca v. augustissima Neib., Fl. Wien, 665 (1846). 

 — Caulis appresse pilosus v. glabrescens. Stipulae angustae. Foliola linearia, basi bre- 

 viter, apicepj- versus longe acuminata, vix 3 mm latae, plurimum ajjj^resse rarius patule 

 pilosa. Pedunculi folia paulo v. saepius pluries superantes. Lamina vexUIi unguem nunc 

 aequaus nunc eo sesqui v. duplo longior. Dlscrimina ulteriora frustra quaesivi et formis 

 permultis frequentissime ad f. linearem transit. 



Crescit in pratis et pascuis sUvaticis per totam regionem. Floret Majo — Aug. 



Exsiccatae: Reich. nr. 769; Soleir. nr. 1112; Fries, Herb. norm., XIII, nr. 61; Billot 

 nr. 2659; Schultz, Fl. Gall. Germ., nr. 254, Herb. norm., nr. 1056. 



Tab. 231. Vicia tenuifolia Roth. I. Planta floreus. 1. FIos. 2. Vexillum. 3. Ala. 

 4. Carina. 5. Stylus. 6. Legumina. 7. Semina, 8. Foliolum. (1 — 5, 7 — 8+). 



28. Vicia dalmatica A. Kern. in Sched. ad fl. exs. austro-hung., nr. 1209, (1886). — 

 V. tenuiflora /i. laxiflora Vis., FI. Dalm., III, 323 (1852), au Gris., Spic. FI. Rum., I, 

 82? non V. laxiflora Brot. — Vicia tenuifolia (i. stenophylla Boiss., FI. Or., II, 

 586 (1872), uon V. stenophylla Vog. — Ervum dalmaticum Beck et Szysz., PI. Mont. in 

 Script. Acad. Krak., XIX, (1888) 126. — V. elegans Guss., Prodr. Sic, II, 438, bene 

 diferre videtur. (Conf. Strobl in Ost. bot. Zeit. [1887] 362). — Differt a V. craccae for- 

 mis angustifoliis: stipulis integris, foliolis 5 — 8-jugis, anguste linearibus, acutis, iis 

 foliorum sup. convolutis, setaceis, paucijugis; pedunculis foliis semper saepe 

 pluries longioribus, laxifloris: floribus horizomtaliter patentibus; corolla viva intense 

 rubro-Iilacina, vexillo dorso sanguinea, panduriformi. 



