C i« ) 



geene beterschap ontwaart, 200 houdt men er mede 

 op en beproeft iets anders. 



De bast. 



De bast van den stam is graauw van buiten, doch 

 roodachtig bruin van binnen, van onder tot boven 

 gcribbeld ( deligan boekoe boekoe ) en wordt ge- 

 bruikt om vischlijnen en tomven die veel in water 

 liggen te wrijven, ten einde dezelve langer te doen 

 duren. 



Destam. 



De stam, zeer sponsacbtig zijnde; is ongeschikt 

 voor den timmerman, doch wordt voor inlandsche 

 bruggen, buffelhokken, si uithoornen en hüisb alken 

 dikwijls gebezigd , voor brandhout is de stam ook 

 goed, doch levert geene houtskolen. 



De bladeren. 



De bóomen dragen alleen bladeren van boven , be- 

 staande in eene schacht in het midden, die wel twaalf 

 voet langen zeer stijf, ja houtachtig is; deze schacht 

 ( papah ) is alleen dienstig in sommige heiningen, 

 alsmede om verbrand te worden ; aan dezelve 

 zijn menigvuldige blaadjes gehecht, die in het 

 midden eene uitstekende rib hebben , ( liedie ge- 

 naamd ) waarvan stalbezems gemaakt worden ; deze 

 bladeren dienen tot dekriet voor huizen of praau- 

 wen, en van de schacht, die men splijt, worden mandjes 

 vervaardigd, die men krondjo noemt: van de drooge 

 bladeren ( belarakh ) maakt men fakkels (óbor), ter- 

 wijl 



