, 9 a MONADELPHI A-PENTANDRIA. 



Perenn. Habui ex Nursinis al Piano grande del Castel- 

 luccio ab Onsmo , et a PPrr. Octavianio , et Maurio , 

 ex Piceno in Vettore a Forca di Presto denuo ab Or- 

 siwo, ex Praetutiis in pratis montanis di Scanno, di Pa- 

 lena , et al Piano di cinque miglia , ubi legerat Mi- 

 chelius , ab Eq. Gussonio. Floret Junio , Julio. 



Radix crassa, tuberoso-fusiformis , simplex , vel inferne 

 parce ramosa , collo cincta squamis aridis , ferrugineo- 

 -fuscis , reliquiae petiolorum radicalium. Ex ejus collo 

 modo prodeunt scapi palmares, nudi, apice umbellati, 

 foliis subaequales , modo caules teretes, potius tenues, 

 prostrati, decumbentes, simplices, vel alterne ramosi,a 

 semipede ad pedem longi ; tum bi , tum scapi brevis- 

 sime puberuli pube recurva , vel adspersi pilis brevi- 

 bus patentibus. Folia longe petiolata, pubescentia, bi- 

 pinnatifida , segmentis circumscriptione oblongis , laci- 

 nulato-dentatis , terminali tripartito , dentibus , lacinu- 

 lisque omnibus acutis, caulina opposita, suprema sub- 

 sessilia. Rachis anguste alata , lacinulisque inaequalibus 

 dentata. Stipulae foliorum radicalium ovato-lanceolatae , 

 acutae, caulinae angustiores, lanceolatae, longe acuminato- 

 -attenuatae. Pedunculi solitarii, axillares cum terminali, 

 folio multo longiores. Umbella septem-novemflora. In- 

 volucrum multipartitum, umbella multo brevius, laci- 

 niis lanceolatis , acuminatis , aut ovatis , acutis. Radii 

 tenues , pubescentes , ut pedunculi , pilis patentibus , 

 apice glanduliferis. Flos potius grandis. Calyx floris vix 

 ultra duas lineas sine aristis longus , in fructu saltem 

 trilinearis, foliolis angnste oblongis, externis trinerviis, 

 internis quinquenerviis , terminatis arista lineam , aut 

 sesquilineam longa. Corolla aequaliter rosea, sicca roseo- 

 -caerulescens , calyee duplo , et triplo longior , petalis 

 late obovatis, obtusis , integris , aut levissime subcre- 

 natis. Capsellae hirsutae pilis erecto-patulis , basi val- 

 de attenuata?. Rostrum pollicem-sesquipollicem longum , 

 sursum hirtulum , caudis intus dense , et breviter bar- 

 batis , setis paucis longis subinde interjectis , demum 

 fulvis. 



Erodium alpinum De Cand. Prodr. i. p. 646. n. ia., et Fl. 

 Graec. 7. p. 49- tab. 653. est ab hoc nostro longe diver- 

 surn ; ideo nomen specificum eidem mutandum , quia 

 posterioris aevi. Rurmannus, qui primus omnium evul- 

 gavit Geranium alpinum suum , habuerat a Michelio; 

 Willdenowius idem , nec aliud, sub nomine Erodii al- 

 pini 1. c. retinuit. 



