DI ANDRIA-MONOGYNI A . 47 



Varietas ^ grandior est , et inter plantas cultura mitio- 

 res habenda ; caret ramis spinescentibus ; fert racemos 

 plerumque compositos , ramis longiusculis , patulis . 

 Racemi isti alii tlorent , alii fructificant in eadem ar- 

 bore , idest flores recentes consociantur cum fructibus 

 antiquis . Drupse ellipsoidese , magis pulposse , et du- 

 plo grandiores , quam in specie . In reliquis nulla di- 

 versitas . 



Linnaeus 1. c. assumpsit in speciem Oleoe europcEoe ty- 

 pum, qui cultura factus est mitior, et in varietatem p 

 formam ejus , quae sylvestris , et ferox . Profecto hic 

 loci contra praecepta , et morem suum ipsemet egit , 

 cum olea sylvestris prodierit prima , et olea mitior , 

 formis pene innumeris ludens , ab illa dimanaverit . 

 Quare ego rem istam secundum naturse ductura resti- 

 tuendam in hoc hbro putavi . 



Habemus ex Plinio Nat. hist. lib. i5. cap. i. oleam 

 omnino non fuisse in Italia ab annis Populi Roma- 

 ni CLXXIII. , Tarquinio Prisco regnante , quod intel- 

 ligi debet de olea culta , oleum prsestantissimum prae- 

 bente ; sylvestris enim spontanea profecto est in insu- 

 lis Italicis , ubi nullus agrorum cultus unquam fuit . 

 Confer quae habet Cl. Gussonius in Suppl. i. p. 3. 



Usus . Nulla arbor prsetiosior olea , e cujus fructu oli- 

 vum educitur , quo tam late utimur ad victus , et vi- 

 tse commoda , ut principatum in hoc quoque bono 

 obtinuerit Italia toto orbe . Quoad medicinam vero 

 oleum leniter purgans remedium , oleum praestans ad 

 cerata , et ad linimenta , oleuni vel ad balnea adhi- 

 bitum , foliaque oleinam suppeditant ad febres inter- 

 mittentes sanandas nunc celebratam . Atque olim oleae 

 honorem Romana majestas magnum praebuit , turmas 

 equitum idibus Juliis ex ea coronando , item minori- 

 bus triumphis ovantes . Athenae quoque victores olea 

 coronabant , et Graci oleastro Olympiae . 



Cuncta mihi Alphceum linquens, lucosque Molorchi 

 Cursihus, et crudo deeernet Grcecia ccestu . 

 Ipse caput tonsce foliis ornatus oVwce 

 Dona feram . 



Virg. Georg. lib. 3. v. ig-aa. 



Lignum oleae flammam facile concipit igne suo caput 

 non tentans, quare perutile ad focos hybernos in lare. 



