67 



pubescentia pube molliorn vel asperiore, in quinque veJ tria foliola dividunlur peliolis parlialibus 

 longioribus vel brevioribus, vel profundum ad petiolum communem fere parliunlur, vel minus pro- 

 funde inridunlur, vel brevi Iraclu. Foliola vero vel parliliones, magna et maxima vel mediocria, 

 lala el brevia, angusta, elongala et atlenuala, obUisiora vel aculiora, et acuminata deprehenduntur, 

 margine brevius vel prolnndius incisa el lobata. Fruclus non admodum variant forma; tamen ex 

 hac levidensi varialione distincticmis notas pelere non desierunt. Fruclus pubis praesenlia vel copia 

 aeque ac in foliis variare par esl. Perspicere debuerunt rem ancipilem esse ex praesentia vel de- 

 fcclu notas siatuere, cum fruclus eam exuanl citius vel serius. PericRrpiorum viltae variant quando- 

 que Jongitudine vel in nno eodcmque liemicarpio. Ajanl commissnrales deesse in H. alpino et 

 austriaco, quae saepe ulique exislunl el aeque magnae ac in ceteris Heracleis, quam rem tolam 

 Cl. Gaudinus de H. alpino confirmavit (Fl. Helvel. U. 321). Flores in Tirolensibus radiantes 

 quidem; at lalis est dilferenlia, per gradus conlinuos. inler multuni et parum radianles, ul isti 

 magis ad flores non radiantes accedant quam ad valde radianles. Hinc ab istis furmis dilTerenlia 

 specifica nulla desumi potesl. Quam inanis et condemnenda in universum res sit coloris diver- 

 sitas in floribus quae dislinclionis fnndamenlum dncent Violae tricoloris, Areliae alpinae, Ajugae 

 pyramidalis, aliarumque plantarum. His praemissis nobis videlur conducere mediam viam ingres- 

 suris, non unicam, ut fecil Cranlz, sed duas ex Tirolensibus Heracleorum formis species sta- 

 luere, H. Sphondylium L. et H. asperum M. B. et auctorum fl. germ. Erunt vero hae lam- 

 quam speciei suinmae subordinalae (subspecies barbaris), quae reapse per formas inlermedias pro- 

 gressive conlinua connectimtur, sed facilioris sludii causa artificialiler et arbitrarie distinguunlur. 



Isthac conslruclione ad Heracleum Sphondylium perlinent: H. Sphondylium auclorum, flaves- 

 cens auctoriim, H. sibiricum auctorum, H, auslriacum L. cum synonymis ad isla relatis Ad H. 

 asperum: H. Panaces Berloloni, H. asperum aucl. flores germanicae, quod respondel H. Polh- 

 niano Bertolonii. — Herarleum elegans, fohohs niultilidolacinialis, ex Velte di Fellre, mihi dubiae 

 cognalionis esl, foliis ad Sphondylium, celeris, insiiper et loco, videlicet alpino, ad H. asperura 

 accedens. Non enim praetereiindum reperiri formas certe ad H. asperum spectanles foliis varie 

 et profunde incisis et lacinialis. Observanduni praeterea dislinctionem inier fblia pinnala et sim- 

 plicia omnino fulilem esse, cum reperianlur, quae allero lalere foliolis dislinctis et remotis, aut 

 pinnata, altero foliolis ala lata, quin el lalissiina, conjunclis; ergo pinnata et simplicia ad unum 

 peliolum." 



§. 1. Sphondylmm DC. Prodr. IV. 192. Cornmissura manifesle bivitlata. Flores ex- 

 terni radianlcs, Folia pinnaliparlita. (Pelala alba.) 



1. H. Sphondyliam L. sp. 358: foliis pinnatiparlitis infra bispidulis. Sphondylium Branca 

 Scop. Carn. 204. Engl. Bol. 939. Hayue Arzw. VIL 10. Iv. Umb. 107. Gaud. II. +. 4. Riv. 4. 



p. elegans K. Syn. ed. 2. 338: folioriim partiiionibus ligulalis pinnalilobis pinnatifidisve. 

 H. elegans Jacq. Austr. 175. „H. Panaces L." Rchb. Exc. 457. fid. Koch (Mihi non oranino 

 liquet.) 



Crescit in pralis lolius ditionis, etiam in subalpinis. Aestale. c''- In Dalmatia indic.ilur a 

 cl. De Visiani. 



Tab. 128. MCMLXIX. Caulis summilas poslposilo folio. 1. 2. 3. Flores varii supcrne. -f-. 



4. Flos telrapelalus. -\-. 5. Idem filamentis inflexis. -f. 6. Flos infra, ut videas ovariiim hispi- 

 dulum transseclum. 



Tab. 129. MCMLXX. 1. 2. Mericarpia malura exlus. -j-. 3. 4. Mericarpia matura inius. +. 



5. 6. Mericarpia transsecta. -f-. 7. Carpophorum. -f. I. Rhizoma. 



p. elegans K.; Tab. 129. MCMLXX. II. Caulis summitas postposito folio. 



9* 



