(52 ) 



den vrede en cène gocde regcering le verschaffen. Op aandrin- 

 gen van Jan van ïouraine beloofde de Burgondiër bovcndien de 

 Engclschen uit het Jand te zullen hclpen jagcn, waarin hertog 

 Willem licm cvenwel niet kon ter zijde staan, als zijnde een kamp 

 tegen Engeland slrijdig met de politieke overleveringen van zijn 

 huis *. 



Nadat, door deze overeenkomst, de toekomst van Jacoba in een 

 beter licht kwam, trok de dolfijn met zijne gemalin en bloedver- 

 wanten naar Senlis, waar het Fransche bof en de koninklijke raad 

 den kroonprins en -prinses kwamen begroeten, en vcrder naar 

 Compiègne, waar toen de koningin vertoefde. Maar terwijl het 

 jonge paar de hulde dcr groolen ontving en aan betere dagen 

 droomde, terwijl beiden hoopten dat vrede en vriendschap de 

 tweespalt en haat in het rijk zouden vervangen, wendden de Ar- 

 magnacs ecne uiterste poging aan om den Burgondiër voor goed 

 buiten H krijt te sluiten. Hertog Willem verloor nu aile uitzicht op 

 verzoening, en in vollcn raad lict hij zich het woord ontvallen, 

 dat de dolfijn nooit naar Parijs zou komen tenzij in gezclschap 

 van den hertog van Burgondië, en wel eerst dàn, als door den 

 koning en den raad zelven hetland zou bevredigd geworden zijn. 



Wat deden daerop de Armagnacs? Zij namen 't besluit, Willem 

 gevangen te nemen, hopende daardoor den kroonprins zonder 

 sleun, allhans buiten den invloed zijns schoonvaders te zetten, 

 maar de hertog. van 't opzet onderricht, vluchtte uit Parijs en 

 reed naar Compiègne. Eene ontzettende tijding wachtte hem hier : 

 Jan van Tourainc lag te worstelen met den dood... en na enkele 

 dagen lijdens bezweek de dolfijn, evenals zijn oudere broeder, 

 vergiftigd door de Armagnacs, gelijk de hertog van Burgondië 

 in opene brieven veiklaarde, door zijne eigene booze moeder... 

 zooals het volk ook dacht 2 . 



Men gisl de drijfvecr tôt deze nieuwe euveldaad genoeg. Het 



1 Zie Monstuelet, Chroniques, liv. I, chap. 169. 



2 Jan vanTouraine slierftlen maandag 5 April 1416 (1417 n. s.). De tijding 

 was iwee dagen nadien te Bergen overgebracht. Thomas Rymer (II, 117), 

 bevesligl dal de vergifliging geschiedde op last van den conslabel van 

 Armagnac. 



