( «) 



halve dit concile, dat de dispensatie voor het Brabantsch-Hol- 

 landsch huwelijk verleenen moest. 



Al de bovengemelde schikkingen waren bekrachtigd geworden 

 door Jan van Beieren. Men denke nochtans niet, dat deze tôt mil- 

 dere gevoelens jegens zijne nicht gekomen was, dat hij afgezien 

 had van aile aanspraak op de Hollandsche erfenis en geene listen 

 meer verzon om ze in handen te krijgen. Minder dan ooit, inte- 

 gendeel, dacht de Luiksche vorst er aan, het paar in 't vreedzame 

 genot te laten van zijne goederen ; meer dan ooit benijdde hij 

 Jacoba de rijke erflanden en scherpte hij zijnen geest om het 

 middel te vinden die eenmaal tôt de zijne te maken. Nu, na rijp 

 overleg, meende hij dat middel gevonden te hebben in 't huwelijk 

 zelf van Jacoba met haren neef. Hij hoopte voor haar, namelijk, 

 dat zij, reeds weduwe zonder kinderen, ook geen kroost zou heb- 

 ben gehad bij haren tweeden gemaal, niet enkel om reden der 

 zoo nauvve verwantschap met hem, maar ook en vooral doordien 

 deze reeds schier uitgeleefd was. En mocht die verwachting niet 

 te leur gesteld worden, dan was hij immers de rechte erfgenaam? 



Het duurde echter niet lang, of Jan van Beieren wierp het 

 masker af. De Hoekschen, met wie hij vroeger had gekampt, ver- 

 latende, liet hij zich door de Kabeljauwschen aanstoken om hunne 

 partij le verkiezen, en zond uit Dordrecht eenen openen brief 

 aan de steden, waarin hij verklaarde uit Luik te zijn gekomen 

 om de vêle klachten des volks, hem toegezonden, te doen ophou- 

 den; hij had daar immers recht toe als-de beschermer der landen, 

 eene hoedanigheid welke hij lhans begeerde door de gemeenten 

 erkend te zien. 



Jacoba, van dit verraad haars ooms onderricht, riep aanstonds 

 de edelen en steden te Schoonhoven samen. 



Jan van Beieren was vermetel genoeg er insgelijks te komen, 

 en verlangde alweder als voogd des lands te worden uitgeroepen. 

 De Hoekschen, op de vergadering in meerderheid, wilden daar 

 hoegenaamd niet van hooren, zeggende dat Holland eene vorstin 

 had en zij zelven zich in staat achtten haar in elke omstandigheid 

 met raad en daad bij te staan. Een tweede eisch, door Jan van 

 Beieren daarop vooruilgezet, en strekkende opdat Jacoba hem, 



