( « ) 



maal werd hij door Brederode aangevallen, zeven maal had hij 

 den aanval afgeslagen : 



« In 't lest werd Arkel meê tôt meermaal toe gewond, 

 En schoon hij struikelde, rees telkens weer, en stond, 

 Nog leunende op zijn schild, waarin de roode baren 

 Door 'l afgezijpeld bloed nu niet naeer kenbaar waren 



Totdat hij nederzeeg, nu wit en flauw gebloed. » l 



Jacoba toog met haar zegevicrend léger terug naar 's-Graven- 

 hage, en de oorlog werd tusschen de partijen op het Iand en tegen 

 de kasleelen der heeren en ridders, op kleinere schaal, doch hard- 

 nekkig voortgezet. Brand en plundering, onteering en moord 

 kenmerkten de toebten zoowel der eenen als der anderen; den 

 grooten, beslissenden slag sebeen men ecrst te zullen wagen nadat 

 de uilspraak van 't concile opzicbtens het ontworpen huwelijk van 

 Jan van Brabant met Jacoba van Beieren zou gekend zijn. 



Hoe was het intusschen met deze zaak gesteld ? Op de kerk- 

 vergadering van Conslanz had zij aanleiding gegeven tôt eenen 

 gansch anderen kamp als welke in Holland gevoerd werd, name- 

 lijk een strijd tusschen verschillige invloeden, een strijd van 

 listen, kuiperijen en schrikaanjagingen rondom en te midden van 

 de prinsen der Kerk. De gezanten des hertogs van Brabant stelden 

 natuurlijk ailes te werk in het belang lums gebieders, hierin 

 ondersteund door de Fransche prelaten , die onder den invloed 

 waren des hertogs van Burgondië. Daar tegenover stonden de 

 Rijnlandsche bisschoppen, werkende in het belang van keizer 

 Sigismond voor Jan van Beieren. De intrigues hielden van weers- 

 kanten aan tôt den dag waarop het concile, het schisma in de 

 christenheid vernietigende, den kardinaal Otto Colonna tôt paus 

 verkoos en deze, onder den naam van Martinus V, het geestelijk 

 gezag in handen nam. Toen drongen de Brabanders, sterker dan 

 ooit, op de dispensatie aan, welke eindelijk den 22 December 1417 

 werd verleend 2 . 



1 Joan van Paffenrode, Ondergang van jonckheer Willem van Arkel, 

 treurspel. 



2 Zie De Dyister, VI* boek, CXLVII e hoofdst., bl. 3o5.-Van Mieris, IV, 440. 



