( 33 ) 



schatmeester en opperkamerheer van dmi hertog van Brabant, 

 keerde zich met een aanlal hovelingen tegen de Hoekschen, het- 

 zij dat ze door het goud van Jan van Beieren warcn omgekocht, 

 hetzij dat ze reeds tegen Jacoba en hare vrienden cenen haat 

 hadden opgevat. Hun meester zelf, Jan van Brabant, scbeen hun 

 in dit snood gedrag aan te moedigen; in stede van zich bereid te 

 toonen om het erfgoed zijner gemalin met kracht te verdedigen, 

 had hij liever den oorlog vermeden en met den vijand eene 

 overeenkomst aangegaan. Dat dit bitter weinig in den smaak viel 

 van Jacoba, hoeft niet gezegd te zijn. Zij drong aan tôt eene waar- 

 diger houdiging, tôt een krachtiger verzet en spaarde geene ver- 

 wijtselen aan zijne gunstelingen ter brandmerking van hun 

 halelijk gedrag. Gelukkiglijk ondersfeunden haar de Staten van 

 Brabant, die, te Antvverpen met de Hollandsche afgevaardigden 

 bijeenp;ekomcn, den hertog onbewimpeld verklaarden dat zijne 

 eer vorderde, Jaeoba's ianden aïs zijne eigene te verdedigen, zich 

 bereid verklarende hem daarin met goed en bloed te zullen 

 bijstaan. 



De Hollanders oordeelden, en te recht, dat, aleer Dordrecht 

 aan te tasten, de sleutel dier stad, (e weten de Bricl, te bemach- 

 tigen was; edoeh dit ontvverp werd door de Brabanders niet 

 bijgetrcden, omdat zij geene vloot bezaten en ook geene mid- 

 delen om er eene aan te koopen of te wapenen. Men besloot dan 

 maar tegen Dordrecht op te rukkcn. 



In de laatste dagen van Juni verschenen twee légers in den om- 

 trek van laatstgenoemde stad : een onder bevel van den hertog 

 van Brabant en zijnen broeder den graafvan St.-Pol; het andere, 

 aangevoerd door Jacoba zelve, en uit Holland gekomen. Vêle Hene- 

 gouwschc ridders en leenmannen hadden zich bij de Brabanders 

 gevoegd. 



Geheel die Hoeksche macht sloeg het beleg voor Dordrecht; 

 doeh was de moed der aanranders groot, datgene, wat in den 

 krijg van even groote waarde is, het geld, ontbrak, zoodat er 

 weldra mond- en andere behoeften te kort waren. De Hollanders 

 zagen zich gedwongen op eigen krediet en onderpand penningen 

 te lichten, aan tien ten honderd, en nog kon deze zware opoffe- 



