( 58 



lijke brieven te zullen verzoeken of aanvaarden zoolang de her- 

 togin van Brabant of hare kinderen zullen leven '. 



Dit zoenverbond was Jan van Beieren in de hoogste mate 

 gunstig; men ziet in de voordeelen, door Jacoba's vijand behaald, 

 reeds de strekking doorschemeren ora de vorstin zooveel mogelijk 

 te verzwakken in 't vooruilzicht, daar op zijne beurt, te eenigen 

 tijde, zijn voordeel uit te halen. Door die gedachte geleid, moet 

 Ii ïj inderdaad eene geheime overeenkomst gemaakt hebben met 

 dcn bertog van Burgondië 2 , zooals blijken zal bij zijn overlijden, 

 wanneer de listige Burgondiër ailes aanwendde om Jacoba, wiens 

 naaste erfgenaam hij was indien zij kinderloos overleed, het 

 gebied te ontnemen. Was Jacoba's recht te Woudrichem erkend, 

 ook nietsanders viel haar ten deele, terwijl haar tegenstrever nu 

 reeds het beste deel van Holland verkreeg (dat hem bij latere 

 geschillen van zoo veel nut zijn moest om de andere steden te 

 bedwingen) en hare onverzoenlijke vijanden, de Kabeljauwsch- 

 gezinden, vergiffenis en hcrstclling bekwamen, terwijl er van de 

 Hoekschen geen woord in de overeenkomst werd gerept. 



Bilderdijk merkt in zijne Vaderlandsche historié (IV, 70) te 

 recht op, dat Jan van Beieren door dit verdrag een recht wonder- 

 lijk wezen was geworden : graaf of heer van Zuid-Holland, mede- 

 regent van 't overige deel dczes rijks, gelijkmede van Zeeland en 

 Henegouw, wist men geenen gepasten naam voor hem uit te den- 

 ken. Hij noemt zich zelven, gelijk hij vroeger nog gedaan had, 

 « zoon van Henegouw, van Holland en Zeeland 3 . » 



Het vertrek zijner nicht gaf Jan van Beieren vrij en ruim spel; 

 hoezeer ook door het verdrag van Woudrichem bevoordeeligd, zou 

 dehebzuchtige zichdaarmedeniet te vreden houden ; hij hunkerde 

 naar geheel het erfgoed zijner ongelukkige nicht ! Met eenen schit- 



1 Zie de oorkonde bij Van dln Bergh, Gedenkstukken, I, 248-264. — Van 

 MiF.Ris(zeer onnauwkeurig), IV, 521-525. 



2 Zie Wagenaar, III, 435, 456. 



s Van Mieris, IV, 529, 550, 551, 532. 



