( 39 ) 



terenden stoet van ridders en edellieden trok hij van de eene stad 

 naar de andere, om hier als landheer, daar als mederegent gehul- 

 digd te worden en meteenen zijne partij te verstcrken. Zijn plan 

 tôt geheele overweldiging lachte hem te beter toe, daar hij nu 

 genoeg wist in Jan van Brabant eenen lafhartige, in diens raads- 

 lieden zelven medehelpers te vinden. 



Middelen om zijn doel te bereiken ontbraken hem niet : kon 

 hij het land in onrust, de veete tusschen Hoekschen en Kabel- 

 jauwschen levendig houden, dan zou hij er wcl geraken. En juist 

 dat Jag bereids in 2ijn vermogen ! De overeenkomst van Wou- 

 drichem hadonder andere bepaald dat de vorstelijke beambten en 

 gemeentelijke wethouders zouden aangesteld worden door de 

 beide vorsten samen ; daar nu Jan van Beieren aanspande met 

 de Kabeljauwschen, Jan van Brabant met de Hoekschen, en eerst- 

 genoemde zich meest met de bestuurzaken bemoeide, kon het niet 

 anders of de Hoekschen hadden op vêle plaatsen onrecht en ver- 

 drukking te lijden. Zoo kwam de oude veete weder levendig en 

 geweldig op. tôt zoo verre dat de Hoekschen, zelfs op de straat 

 beleedigd, mishandeld, in hunne huizen en schepen geplunderd, 

 dien toestand niet langer dulden konden. Te Leiden werden de 

 twee partijen den 25 April 1419 handgemeen en in het najaar 

 trokken de voornaamste Hoekschgezinden naar Utrecht, ten einde 

 daar te overleggen hoe men de Kabeljauwschen best bedwingen 

 zou. In Januari 1420 strijdvaardig, trokken zij, zoo ook de 

 Utrechtschen te velde, de landen van Uselstein en Woerden aan 

 de verwoesling prijs gevende. 



De maand nadien kwam Jan van Beieren in Holland en nam er 

 de leiding der beweging op zich. Leiden, dat bedreigd werd, bad 

 den hertog van Brabant om hulp, maar te vergeefs, en de Hoek- 

 schen, ziende d^t zij van hunnen natuurlijken beschermer verla- 

 ten waren, sloten den \ 5 April ecn onderling verbond van bijstand 

 en vriendschap, dat bezegeld en bczworen werd door de steden 

 Leiden, Utrecht en Amersfoort, door den bisschop van Utrecht, 

 de hecren van Montfoort, Wassenaar en Brederode, de ridders 

 Jan van Heemstcde, Lodewijk en Willem van Montfoort, Dirk van 

 Zuilen, Melis Uten Enge en anderen. Onmiddellijk daarna werd 

 de krijg hervat. 



