( 61 ) 



Dczc vervrecmding van Jacoba's goed, gcdaan zonder hare 

 tusschenkomst, schecn den Brabander nog niet genoeg : bij eene 

 tweede akte, tcn voordeele van Jan van Beieren, door hem 

 hezcgeld, verbond hij zich den vorengernelden pandbrief vôor 

 den 25 Juli — den dag van Jacoba's naamfeest! — door haar 

 te doen bezegelen; was dit niet. gedaan, dan zouden de hooger- 

 vermelde sommen verbeurd zijn en zou Jan van Beieren, bo- 

 vcn ailes, wat hem reeds gegeven was, nog 26,000 gonden kro- 

 nen ontvangen. Wat meer is : hij zou niet alleen ontslagen zijn 

 van de verplichting om de keizerlijke brieven, waarmede hij 

 vroeger met Holland en Zeeland was beleend, maar ook de pau- 

 selijke bulle betreffende Jacoba's huwelijk aan Jan van Brabant 

 ter hand te stellen *. 



Door deze laatste bepaling was weer Jacoba's erfrecht in twij- 

 fel gelrokken, aangezien juist krachtens de bedoelde keizerlijke 

 brieven en de pauselijkc bulle, die Jacoba's huwelijk nietig had- 

 den verklaard, Jan van Beieren beweerd had de wcttigc opvol- 

 ger van zijns broeders landen te zijn. Mcn weet het : juist de 

 erkenning van het erfrecht was het eenigstc, dat Jacoba bij het 

 tractaat van Woudrichem had gewonnen. Bij eene derde akte, den 

 21 April door Jan van Brabant bezegeld, ontslocg deze al zijne 

 onderzaten in Holland, Zeeland en Fricsland van den eed van 

 gehoorzaamheid, hem vroeger gezworen, en stelde hij hun Jan 

 van Beieren voor « in allcn stucken gehoorsaem, bystandich 

 ende gchulpich te syn, trouwelic. » Dit deed hij « bi rade ende 

 goetduncken onser maghen, rade ende vrienden, die van beyden 

 ziden dair bi ende over geweest hebben om orbaer ende profijt 

 onser ende onser landen, Iudc ende ondersaten. » Door deze 

 akte deed Jan van Brabant feitelijk afstand der gemelde landen. 



Onwillens doet zich, bij het lezen dezer brieven, de vraagvoor, 

 of Jan van Brabant geen het minste begrip van staatkunde, geen 

 gevoel van eigenwaarde, gcene vorstelijke fierheid, geene hoege- 

 naamde achting voor zijne gemalin bezat, dan of hij goedsmoeds 



1 Men leest de oorkonde bij Va» Mieris, IV, 545-547. — Zie ook De Dtnter, 



hl. 388. 



