(67 ) 



edel en achtingswaardig waren als de Hollandsche. Dit was niet 

 zoo:Jacoba zou voortaan den waarlijkbloedigenhoon te verdureu 

 liebben, in hare nabijheid het eerlooze schepsel te moeten dul- 

 den, dathare plaats bij den vorst had ingenomen... Noch verzoek, 

 noch bede, nocb tranen, niets hielp bij den hardvochtigen wel- 

 lusteling. Jacoba moest ongetroost afkeeren. 



Een nog erger tooneel zou weldra op dit eerste openbaar blijk 

 van onmin kisschen de ecbtgenooten volgen. Den 7 April \ 420 

 werd aan het hof van Brussel een Paaschfeest gevierd, dat nog 

 schandelijker voor hertog Jan, nog hartgrievender voor Jacoba 

 zou afloopen. Aan het banket verscheen de vorstin met hare Hol- 

 landsche vriendinnen, die zij geweigerd had af te danken. De 

 Brabantsehe jonkvrouwen, mede aan tafel gezelen, werden mild 

 opgediend, maar de scholels en bekers van de Hollandsche ble- 

 ven, op bevel des hofmeesters, ledig. Zulke beleediging, nog ver- 

 crgerd door het spotgelach en de kwinkslagen der schaamtelooze 

 hofjonkers, was niet uit te staan : de vriendinnen van Jacoba 

 verlieten de zaal en het paleis, en gingen op staanden voet de 

 moeder der vorstin, sedert enkele dagen le Brussel aangekomen 

 en in de afspanning den Spiegel, in de Bergstraat, geherbergd, 

 van het gebeurde kennis geven. 



In bruisenden loorn snelde de Burgondische vorstin naar het 

 paleis, drong tôt aan de tafel door, verweet daar den hertog, op 

 heftige wijze, zijn snood gedrag en maande Jacoba aan geen uur 

 langer op eene plaats te blijven, waar gcene ridders van eer. maar 

 slechts laffe vrouwenbeleedigers waren te vinden. 



Onmiddellijk na hare moeder, verliet Jacoba het paleis. De 

 hertogin van Brabant, gravin van Henegouw, Holland en Zeeland 

 en vrouwe van Friesland, vond noch wagen, noch paard te haren 

 dienste, en was genoodzaakt te voet naar de herberg harer moe- 

 der te gaan ! 



Hoe moesten de eerlijke, trouwhartige poorters van Brussel te 

 moede zijn wanneer zij de jonge verstootene en verachte vromv 

 weenend en snikkend door de straten der hoofdstad zagen gaan, 

 zonder ander geleide dan een page van Henegouwsche afkomst, 

 Jan Rasoir genoemd, die alléen den moed gehad had haar te 

 volgen ! 



