(78) 



St.-Pol bepaald aan f . Deze aanvaardde, en trok den volgenden 

 dag, 11 October, met de hertogin, hare moeder en de Staten naar 

 de hoofdstad, waar de hartelijkc toejuichingen des volks aan 

 Jacoba eene lichte vergoeding gaven voor den smaad, haar 

 vroeger aldaar toegebracht. 



Die plotselinge ommekeer mocht Jacoba nog onder een ander 

 opzicht bezielen met nieuwen moed en hoop.Reeds den 3 Oclober 

 hadden de Staten van Brabant den oorlog verkiaard aan Jan van 

 Beieren en de teruggave geëiscbt van de landen, die Jan IV hem, 

 zonder kennis der vorstin, bad verpand. 



Ter beirvaart, tegen het midden der maand October vastge- 

 steld, daagden schier al de opgeroepenen omtrent Breda op. Deze 

 stad werd bezet, en Heusden zonder slag of stoot bemacbtigd. 

 Gaarne bad Jacoba deze beide grensplaatsen behouden, omdat 

 daardoor de bedreigingen van Jan van Beieren tegen Brabant 

 minder gevaarlijk werden; maar de Hoekschen moesten tôt dek- 

 king der oorlogskosten, de stad Heusden aan de Hollanders ver- 

 panden. Nu werd de tocht naar Geertruidenberg gericht, waar 

 Jacoba op de macbt stuitte van haren oom. Een dapper Hoeksch- 

 gezinde ridder, Dirk van Merwede, was hier bevelbebber van het 

 kasteel en had, bij de aankomst van Jan van Beieren, die zich 

 meester wist te maken van de stad, geweigerd de sterkte over 

 te geven. De Brabanders sloegen het beleg vôor de stad, doch 

 gelukten er niet in ze den KabeJjauwschen le ontweldigen, en 

 Jacoba moest hier haar scboon en dapper, doch niet te talrijk 

 léger, zien ontbinden (29 October). 



Was de vorstin met moed tegen haren oom te velde getrokken, 

 nu zag zij, dat het haar moeilijk zou vallen hare erflanden weer 

 meester te worden. Maar ook van zijnen kant had Jan van Beieren 

 eene weinig bemoedigende ervaring opgedaan; hij wist nu, dat 

 hij op de medehulp der Brabanders niet behoefde te rekenen. 



1 Jan IV was korts nadien genoodzaakt de benoeming zijns broeders goed 

 te keuren, gelijkmede het recht te bekrachtigen, dat zijne onderdanen zich 

 hadden aangematigd eenen ruwaard te kiezen, indien hij of een zijner opvol- 

 gers poogde hunne privilèges te onlnemen. (De oorspronkelijke akte berust in 

 't archief der stad Leuven, n° CLVII van den Inventaris.) 



