( 82) 



Reeds als kind had Jacob*, te 's-Hage en te Kanoot, een 

 bijzonder genoegen gevonden in het beluisteren van de zangen 

 der zwervende menestreels en hofdichters, wier kunst evenwel 

 nu langzamerhand in ongunst geraakte door de opkomst van tal- 

 rijke spelersgezelschappen in de steden, die de godsdienstige 

 feesten methunne vertoogen en berijmde mysteriën opluisterden. 

 Zij waren echter nog vrij talrijk en vermaard, die hoffelijke zan- 

 gers der burchten en paleizen,en werden nog door vorsten, adel- 

 vrouwen en gemeentelijke wethouderen onlbaald en gevierd als 

 de vertegenwoordigers eener stervende kunst en van den zin- 

 kenden riddertijd, die tusschen velerlei geweld en barbaarsch- 

 heid heen, liefelijke levensbloemen en verkwikkende genuchten 

 hadden voortgebracht. 



Slechts kort na baar eerste huwelijk *, en toen zij de gemahn 

 des hertogs van Brabant was geworden \ zien wij Jacoba in 

 Henegouw van menestreels omringd. Jacoba, wij weten het, was 

 jong en schoon, en menig bewonderend ridderoog mocst haar 

 voorzeker de hulde niet geweigerd hebben, waarop ook hare hoe- 

 danigheden van hart en geest mocbten aanspraak maken. Wat 

 wonder, dat de reeds als kind gevierde prinses zich gaarne 

 omringd zag door uitstekende zangers, nu vooral dat de poëzie de 

 gewenschte afleiding kon geven aan de bekommeringen der 

 staatkunde; nu, dat een lied van liefde of heldenmoed baar eigen 

 zieleleed mocht louteren en haar het lachende rijk der idealen 

 heropenen, dat teleurstelling en beproeving zoo onbarmhartig 

 voor haar hadden gesloten ! 



Jacoba, haars vaders voorbeeld volgende, toonde zich jegens 

 hare menestreels mild \ en zekerlijk zal zij meer dan eens de 



Jacoba, als teruggave van 't geen « il avoil preslet a mondit signeur et a ma- 

 dile dame... pour leur h offrandes. » 



« « As ménestrels de madame la dauphine, leXIIIe jour de juing, donnet de 

 courtoisie, au command des eskevins, ij escus de Dourdrech... » 



{Stadsrekening van Bergen^ 1416-1417.) 



* « As ménestrels de notre redoubtet signeur le duc de Braibant, comte de 

 Havnnau fu donnet de courtoisie, au command des esquievins, ensi quil le 



; r , , n (ld. 1417-1418.) 



requisent, vi l. » v ' 



^ « A Jehan Partant, ménestrel a ma très redoublée dame, que mon 1res 



