(90) 



Nog den 29 derzelfde maand zond de staatsraad van Bergen 

 Godfried Clauwez tôt den hertog, om hem te herinneren aan 

 't bezoek van twaalf dagen te voren en te zeggen, dat hij op de 

 vertoogen van baljuw en proost der stad Bergen nog geen ant- 

 woord had gezonden. Godfried Clauwez berichtte hem verder, 

 dat, ten gevolge dier nalatigheid, Jacoba een aantal leden der 

 Staten van Henegouw voor den eerstvolgenden dinsdag te 

 Kanoot had bijeengeroepen, ten einde haar door hunnen raad en 

 oordeel verder in te lichten en te versterken. Dit was de laatste 

 gemeenschap die, rechtstreeks of onrechtstreeks, tusschen Jacoba 

 en haren gemaal plaats had. 



Het lot werd geworpen. 



Jacoba's afkeer voor haren echtgenoot, jaar aan jaar door zijn 

 wangedrag gevoed, was in den laatsten tijd nog versterkt gewor- 

 den door de uit Holland gewekene ridders die, na den val van 

 Gcertruidenberg, in Henegouw zich kwamen beveiligen tegen de 

 wraakzucht der Kabeljauwschen, en, na 't verhaal der geledcne 

 verliezen, Jacoba versche plannen brachten tôt herovering en 

 zegepraal, aldus het licht ontvlambare gemoed der vorstin voor 

 nieuwe verwachtingen openende.... Er bestond, had men haar 

 gezegd, nog kans om Jan van Beieren en al zijne handlangers te 

 vernederen en in 't voile bezit van haar erfgoed le komen; maar 

 om te gelukken had zij niet meer te steunen op haren gemaal 

 noch op hare bloedverwanten — zij wist dit maar te goed ! En 

 toch zou zij het wagen. Zij was nog zoo jong — zij telde pas 

 twintig jaren ! — en zij was vorstin, en zij behoorde door hare 

 moeder tôt eene der machtigste familiën van westelijk Europa, 

 en haar hart blaakte van eerzucht! Ja, hoewel verstooten van 

 haren gemaal, verraden van hare bloedvrienden, vernederd in 

 hare eer en stand, zou zij pogen weer te winnen wat zij had 

 verloren, het hoofd niet bukken voor hare vijanden, maar der 

 wereld het verheffende schouwspel leveren van eenen ontemba- 

 ren moed in jeugdige vrouwenborst, zegevierende op ramp en 

 beproeving, verdrukking en lijdcn, sluwheid en bedrog. 



Alléen, nochtans, vermocht zij niets.... Zij behoefde eenen 

 beschermer voor hare eer, eenen verdediger voor hare rechten; 



