( i04 ) 



Weldra trokken de vereenigde Engelsche en Henegouwsche 

 strijders over de Brabantsche grenzen en vielen in op de troepen 

 van Jan IV, die nu met haast den hertog van Burgondië en Jan 

 van Beieren om hulp verzocht. Beide, men kan 't wel denken, 

 zonden een gunstig antwoord. Philip van Burgondië deed aan- 

 stonds in Vlaanderen en Artois een sterk léger verzamelen , dat 

 hij onder aanvoering stelde van den graaf van St.-Pol. Ook uit 

 Holland en Zeeland zouden na veertien dagen talrijke benden 

 Kabeljauwsche strijders opkomen, indien Jan van Beieren zou 

 hersteld zijn van de ziekte , waaraan hij op dat oogenblik leed l . 

 Dit zou echter niet gebeuren : den 6 Januari 1424 (o. s.) bezweek 

 de woelzieke man, slaehtoffer eener vergiftiging 2 . — « Met hem 

 (zegt een schrijver), zonken al zijne groote, veelomvattende plan- 

 nen en ontwerpen in de stille groeve der kleine hofkapel te 's-Gra- 

 venhage. » 



Men beweert, dat deze misdaad beraamd of aangemoedigd is 

 geweest door Humphrey en Jacoba, toen zij nog le Londen waren. 

 Het is zeker, dat zij beiden zich van een zwaren last ontslagen 

 moesten gevoelen door dit onvoorzien afsterven, maar van hier 

 tôt eene zoo verfoeilijke snoodheid, als een sluipmoord is, mag 

 men den afstand groot noemen. Gelukkiglijk voor de eer van 

 Jacoba is er tôt nu toe nog gecn grond gevonden om de bedoelde 

 betichting staande te houden. Dat de vorstin later, in de beschik- 

 king van haren uitersten wil, beval vier honderd missen te doen 

 lezen voor de zielrust eens bespieders, die Jan van Beieren vroe- 

 ger naar Engeland gezonden had om 't een en 't ander nopens 



1 Van Wyn, Bijvoegsels op Wagenaar, bl. 92. 



8 Deze misdaad gebeurde, wil men, door 't strijken van een zeker vergif op 

 de snede van Jan's gebedenboek.EenderschuIdigenwasridderJanvan Woer- 

 den, heer van Vliet, vroeger hofmaarschalk van Jan van Beieren en daarna 

 zijn vijand. Gevangen genomen en ter dood veroordeeld, werd Jan van Vliet 

 den 3 Augustus 1424 het hoofd afgeslagen, zijn lichaam gevierendeeld en de 

 stukken naar de vier voornaamste steden van Holland gezonden om daar door 

 beulshanden te worden' opgehangen. — (Zie Van Gobthoven, Chron. van 

 Holland, 210, 249). — De eigenlijke schuldigen waren echler drie jaren later 

 nog niet opgespoord. (Zie Van Mieris, IV, 921). 



