( 119 ) 



Aan de stadspoort, langs welke de hertogin vertrekken zou, 

 stond eene sterke vvacht, Men reed haastig naar eene andere 

 poort en kwam te midden van het Brabantsche kamp. Jacoba had 

 reeds veel verduurd, allerlei vernederingen en beschaming onder- 

 staan, maar in banden komen van den Burgondiër, die de macht 

 hadgehadbaarteredden, docb koelbloedig in 't verdcrf hadgestort, 

 dat zou zij beproeven te ontkomen. Nog eene poging wilde zij 

 wagen,zelfs bij den eerloozen, lafhertigen man,door wiens schuld 

 zij van ongeluk tôt ongeluk, van misstap tôt misstap was gedaald. 

 Hare oude vrienden, den graaf van Nassau en den béer van Heze- 

 wijk ontmoetende, bad zij hen, met tranen in de oogen en bevend 

 van angst, bertog Jan uit haren naam te verzoeken haar in Bra- 

 bant te laten, onverscbillig in welke stad of kasteel, mits zij maar 

 niet onder bedwang moest komen van den Burgondiër. Ver- 

 gcefsche poging! de Brabander, wiens Iage wraakzucht nu zege- 

 vierde, was niet te vermurwen : Jaeoba moest naar Gent. 



Hare vrienden zoudcn ecbter nog éene kans tôt hare redding 

 wagen. Omtrent Aath sprong eene bende Jacoba'sgezinden op 

 haar geleide en trachtte haar met zich mede te voeren. De prins 

 van Oranje was echter tegen elke verrassing gewapend; met de 

 500 mannen zijns gevolgs sloeg hij de opgedaagde redders uit de 

 baan. 



't Was dan beslist : ook de laatste kroon, die Jacoba op het 

 jeugdigc hoofd was gebleven, moest verruild tegen den doornen 

 krans des ongeluks en der verlatenis. Zwaar zou zij hare mis- 

 slagen boeten ! 



