( 155) 



Het lijdt geen twijfel, of Jacoba rnoesl van 't ecn of 'l ander 

 wel onderrieht zijn. « Welke brieven, overvloeiende van toornige 

 verontwaardiging en verpletterende verachting (zegt Lôher), mag 

 de vorstin in deze dagen wellicht naar Londen hebben gesehre- 

 ven; welke vlammende, doorboorende woorden heeft zij gebruikt 

 om Humphrey's wuft hart te treffen ? » Vergeefs nochtans 

 gevleid, gebeden en gesmeekt, vergeefs gedreigd, veracht en 

 gevloekt, de bijzit triomfeerde. De ongelukkige Jacoba moest 

 thans ervaren dat de zonde hare eigene straf medebrengt. Ook zij 

 immers had, tegen Gods gebod en de burgerlijke wetten in, 

 haren cehtgenoot verlaten en roekeloos den band verscheurd, die 

 slechts door den dood kan onthecht worden. Haar lot was hare 

 boete. 



Wat zou zij nu? Weifelen, zich derwanhoop overgeven? Neen, 

 daarvoor was de vorstin te grootmoedig, te hooghartig, te fier; 

 hare kocne zicl schrikte niet af vooreenig gevaar, maar scheen in 

 nood en beproeving zich fe loutcren en te tempcrcn.Ja,zij zou den 

 kamp, hoc ongelijk ook, voortzcttcn; zij, zwakke,verlatene vrouw, 

 zou haar erfgoed, haar recht en vorstelijke eer verdedigcn tôt de 

 laatstcHocksche strijder haar ontvallen zou. Hare gcestkracht was 

 niet gedoofd, haar wil niet gebrokcn, haar moed niet gefnuikt! 



En lerwijl Philip van Burgondië in Hcnegouw of in Frankrijk 

 voort onderhandclde met den hertog van Bedford, vuurde zij den 

 ijver harcr parlijgangers in Holland en Zeeland opnieuw aan, 

 won de Slichlcnaren voor hare belangen, bracht door hare ge- 

 trouwe bcvelhcbbers en raadsraanncn Dordrecht, Delft, Leiden 

 en Rotterdam aan 't wankelen, en zou deze vier belangrijke 



vroeger aan den bertog van Bedford, aan Humphrey of Jacoba moet toebe- 

 hoord hebben, vindt men eenige spreuken en korte aanteekeningen van 

 bekende heeren, die tôt Humphrey's en Jacoba's gevolg behoord heb- 

 ben. Zonderling, voorvvaar ! men leest er : Geen leelijker, dan Jacoba van 

 Beieren , « geen schooner dan de vrouwe van Warigny », in de deviezen van 

 Humphrey; lerwijl de deviezen van den heer van Warigny Jacoba roemen 

 als de schoonste... Maar misschien waren dit slechts vluchtige, invallende 

 gedachlen, en kon men dâaruit de ontrouw van Humphrey of Jacoba niet 

 afloiden. Voor Glocester, ongelukkiglijk, bestaan bewijzen genoeg. 



