( 172 ) 



nemen, ontperste hun op de pijnbank ailes wat hij verlangde 

 te weten en deed daarop , tôt verdere veiligheid, niet alleen te 

 Kanoot, waar Jacoba's moeder verbleef, maar ook te 's-Gravenhage 

 en te Goes eene scherpe waakzaamheid onderhouden. Zoo wist 

 hij weldra van zijne bespieders dat Jacoba met Frank van Bor- 

 selen in 't huwelijk was getreden. 



Erg was deze tijding voor den Burgondiër; hij kon niet weten 

 of hier alleen liefde in 't spel was, dan of het paar ook staatkun- 

 dige bedoelingen had, die enkel en alleen tegen hem konden 

 gericht zijn. Hadden de Hoekschen hem verseheidene jaren lang 

 tôt verdediging en strijd gedwongen, wat zou het worden, moes- 

 ten nu ook de Kabeljauwschen , die Frank van Borselen als een 

 hunner ecrste aanleiders erkenden, zich bij de ecrsten aansluiten 

 om Holland, Zeeland en Friesland aan de gravendochter terug te 

 geven en het land geheel en al te bevredigen ! 



Philip nam een korl besluit. Tegen 't einde der maand Novem- 

 ber 1452 trok hij met zijne gemalin , eenen schitterenden hof- 

 stoet en 600 ruiters naar 's-Gravenhage, liet er zich door Jacoba 

 onthalen, hield zich alsof er niets buitengewoons gebeurd was en 

 nam intusschen maatregelen om de zoenverbreking te straffen. 

 Op eenen avond werd Frank van Borselen in den naam des her- 

 logs gevangen genomen, in eene schuit over Delft en Rotterdam 

 naap Vlaanderen gevoerd en in het slot van Rupelmonde gevan- 

 gen gezet. 



iMen raadt de ontsteltenis, de verlegenheid, den schrik, die 

 Jacoba aangrepen toen haar 't lot haars echtgenoots werd gemeld. 

 Zij ging Philip te voet vallen, bidden en smeeken om haren ge- 

 liefde de vrijheid weer te geven, niets hielp : de hertog, in den 

 schijn of wezenlijk vertoornd, liet zich zelfs het woord ontvallen 

 dat Frank van Borselen zijne roekeloosheid en vergrijp tegen den 

 vorst met den dood zou boeten. 



Een dergelijk avontuur, door Philip zelf ontworpen, hadde 

 voorwaar niet beter zijne hebzucht kunnen dienen. Wat zou de 

 ongelukkige Jacoba thans niet doen om het leven van haren 

 gemaal te redden, wat om haar huwelijk te doen erkennen en 

 zonder angst en verlegenheid de zocte genuchten eens gelukki- 



