( 175 ) 



gen echts te raogen smaken ? Oui dit te verkrijgen wilde zij ailes 

 ten offer brengen; al haar recht op hare erflanden, zelfs den titel 

 van gravin, dien zij tôt nu toe gedragen had, gezag, rang, eere — 

 wat woog dit ailes bij de nog jonge vrouw op tegen de Iiefde, 

 waarvan zij eerst nu, voor enkele dagen slechts, de zaligheid had 

 gekend ? 



Men kan denken hoe hevig 't hart van Philip jeukte toen hem 

 eindelijk 't voile bezit van die schoone landen was verzekerd... 

 Ja, Jacoba van Beieren bewilligde in al de voorwaarden, welke 

 haar gesteld werden, hoe hard die ook mochten zijn; enkel be- 

 dong zij, met de vrijheid van Frank van Borselen, een aantal 

 heerlijkheden, alsmede de opbrengst der tollen in Holland en 

 Zeeland voor zich. De akte, waarbij zij dien afstand doet ten 

 voordeele van « haren lieven broeder » den hertog van Burgon- 

 dië, rept evenwel geen woord van het huwelijk, dat er aanleiding 

 toe gegeven had, maar zegt dat Henegouw, Holland, Zeeland en 

 Friesland beter te besturen waren door eenen machtigen vorst 

 dan door de hand eener zwakke vrouw. — Zoo wist de Bur- 

 gondiër nog den schijn aan te nemen als handelde hij enkel in 

 't belang der volkeren, en zoo bevestigden de staatsmannen der 

 XV e eeuw de echtheid van het gezegde, dat het woord den 

 mensch is gegeven om zijue gedachte te verbloemen *. 



i « Wij, Jacob, hertoginne in Beyeren.... oversiende ende merckende hoe 

 dat onse voorsz. landen van Henegouwen, van Hollant, van Zeelant ende van 

 Vrieslanl syn grote ende machtige landen, daer die sommige off liggen op die 

 zee, ende mit vêle groier machtiger heerscippen ende landen ombeloenl gele- 

 gen; bedenckende oick dat wij, die een vrouwelick persoen syn, alsoo niet 

 ontsien ende geobedieërt syn mit alsulcker onderdanicheden als daer wail 

 toebehoirde,die selve onse landen, dair grote menichte van edelen ende volcke 

 is, die lange tyl onder malkanderen in groier partyen ende tvveedrachten ge- 

 staen hebben , niet en mogen onderhouden ende regieren in payse , rusten 

 ende vreden, als wy mit goeden herte gaerne sagen ende wail van groten 

 noede wair, noch die oie niet ontlasten vanden groten ende zwaren lasten 

 ende sculden, dair sy inné staen; ansiende voirt dat van grolen noede is om 

 die welvaert, nutscap ende profyt der voorsz. landen, die te ontlasten, te 

 zuveren ende te onderhoudene in goeder juslicie, payse, ruste ende vrede, 

 dat zy geset ende gebrocht worden in handen van eenen muegenden vorst 



