( 180) 



en prelaten des bisdoms van Luik. De antwoorden, die de keizcr 

 daarop ontving, waren hem wel gunstig, doch hij haastte zich 

 niet met een léger naar de Ncderlanden te komen en stierf in 

 1457. Zijn zoon en opvolger, Albrecht van Oostenrijk, vreedza- 

 mer van aard, liet Philip van Burgondië in 't rustig bezit der 

 bedoelde landen en heerlijkheden. 



Zoo was er rust voor dcn vervolger en vrede voor het slacht- 

 offer. Ja, voor Jacoba, zoo lang door het noodlot vervolgd, waren 

 nu eindelijk schoone dagen aangcbroken. Zonder heerschzucht, 

 zonder staatkundige bekommeringcn, zonder vrees voor 't mor- 

 gcn, gelukkig met dcn geliefde haars harten, verbleef zij nu eens 

 te 's-Gravenhage, dan te Gouda, maar meest op 't huis Teilingen, 

 in Rijnland l . Ovcral lcefde zij nog als eene echte vorstin, omge- 

 ven door de pracht en den luister eens volledigen hofstaals, in al 

 de weelde die eene jonge vrouw, verslingerd op keur van kost- 

 bare kleeren en juweelen, kan droomon. Hield zij fecst, en dit 

 gebeurde niet zelden, dan waren de dichte en wildrijke bosschen 

 van hare lusthuizen getuigen van de glansrijkste jachtstoeten, die 

 wel aan eenig hof waren aan te treffen; de banketten waren lus- 

 tig, de spelen druk gevolgd, de zwervende menestreels, of hare 

 eigene dichters en rauzikanten, altijd welkom in het feestsalct 2 . 

 Hare ingeborene goedheid vergat evenwel, te midden van al hare 

 zieleweelde, de ellendigen der wereld niet, en zij bleef de tranen 

 drogen, door armoede oflijden geweend; waar zij vertoefde,werd 



1 Eenige sclirijvers der XVII e eeuw hebben beweerd, dat Jacoba, vooral op 

 het huis le Teilingen, zich bezig hield met het vervaardigen van kannetjes, 

 uiteene fijne soort van leem gebakken, sommige wat verglaasd, nauw van 

 hais en dik van buik. Ten gevolge van dit beweren vvorden soortgelijke kan- 

 netjes « Jacoba -kannetjes » geheeten. Men kan het verhaal dat Jacoba als 

 poltebakster voorstelt, rangschikken onderde sprookjes. Wel is waar werden 

 er uit de grachten van 'l kasteel Teilingen eene groote menigte opgebaggerd, 

 doch dit bewijst enkel, zegt Schotel, dat het daar bijzonder vroolijk moet 

 hebben toegegaan. 't Was namelijk vroeger de gewoonte, de ledig gedronkene 

 wijnkruiken over H hoofd heen in den kasteelwal te wcrpen. 



(Zie Oude Tijd, 1869, bl. 565.) 



* Onder hare nalatenschap bevonden zich verscheidene « discanter boeks- 

 kens, » dit zijn zangboeken voor tweestemmig koraalgezang. 



