( 181 ) 



zij door de bedrukten cen engel van voorziening genoemd, terwijl 

 de hoogere stand haar oragaf met al de eer en de achting, die hare 

 sehitterende gaven van hoofd enhart zoo ruimschoots verdienden. 



Drie jaren verliepen, drie jaren van ongestoord heil, gedurende 

 welke Jacoba geenen enkelen dag zich over hare vereeniging 

 met Frank had te beklagen. Waarom moest dit bestaan, zoo rijk 

 aan zegen, zoo kort van duur zijn? waarom mocht Jacoba niet 

 minstens eene zoo lange recks van jaren den wcllust genieten 

 van eenen gelukkigen echt, aïs zij den vloek had onderstaan van 

 twee heillooze huwelijken? 



Haar zwak gestel was niet bestand geweest voor de vêle ram- 

 pen en kwellingen, voor de zorgen en vermoeinissen die haar 

 jaar bij jaar den geest en het lichaam hadden gepijnd en gemar- 

 teld; de tering greep haar aan... Langzamerhand verbleckte de 

 levendige blos harer wangen, verdoofdc de glans in hare sehit- 

 terende oogen, teekende zich de afgematheid op haar bleek en 

 invallend gelaat; blijkbaar stierf zij weg van de aarde, waar het 

 lot haar op zoo menigen doornweg had gestuwd en waar nu ecrst, 

 sedert korte dagen, haar vurige levenslust had mogen vermeien 

 op een pad van blocmen. Ach, hoe gaarne had Jacoba nog geleefd 

 voor Frank van Borselen ! maar de verschrikkelijke kwaal ver- 

 poosde niet; wreedaardig woedde zij in de aangetaste longen, in 

 den hollen, smartclijkcn kuch, in de uitmergelende, pijnigende 

 koorts, in de langzame sloping van hare krachten en van hare 

 hoop. Ycrgeefs riep haar jammerende echtgenoot de hulp in van 

 de beroemdsle geneesheeren der kunst *, aile middelen bleven 

 vruchteloos : Jacoba worslclde met den dood. 



De zomer van 1436 was de laatste, dien zij zou aanschouwen, 

 en toen de liefelijkheid van 't schoone jaargetij verzwond, de 

 bloemen waren uitgebloeid en op de blaren der boomen zich het 

 werk der verdorring teekende; toen de maand October daar was 

 met hare regenvlagen en koude mist, toen zagen de geneesheeren 



1 Meester Martijn was haar gewoon geneesheer; hem werden, in de laatste 

 levensdagen der vorstio, Jan van Leiden, Gijsbrecht van Amsterdam en Jan 

 van Apeltaren, uit Dordrecht, toegevoegd. 



12. 



