2 PROLEGOMENA. 



lis animalibus. Uti enim unumquodque animal sensiii^ 

 sensimque evolvitur ac perficitur , aliis organis aliis con- 

 tinuo additis, sic etiam ieni transitu atque tenore 

 in animalium serie a simplicissimo animalculo in- 

 fusorio ad perfectissimum hominem adducimur. Pos- 

 si;raus igitur dicere organon quodvis oriri , et cum 

 in' foetu prima ejus vestigia ac veluti rudimenta con- 

 spicimus , et etiam cum in animalium serie primo 

 loco eadem illa observamus rudimenta. Quod cum 

 ita sit , moneudum est nos posteriori praesertim sensu 

 hacce in § illud vocabulum usurpasse; quamvis 

 etiam alio non numquam usi simis , arctis limitibus 

 hac in re circumscribi nolentes, praesertim cum per- 

 fectius quodcumque animal in evolutionis stadio, 

 quum adhuc embryo est, haud dissimilem percur- 

 rat viam, ab ea, quam in serie animalium illo mi- 

 nus perfectorum persecuta natura est (^). 



In animalibus quae mn verttbrata dicuntur, va- 

 riae partes durae adsunt musculis insertionem prae- 

 bentes, illudque igitur pro parte praestantes, quod 

 ossa interne posita in vertebratis, Insecta dura 

 obteguntur cute in sceletum externum vekiti abeun- 

 ^e, quod cum interno perfectiorum animalium sce- 

 leto aliqua saltem ratione possumus comparare ( (^ ). 



Quod- 



(/?) Vide C. F. Kielmeycr Ueber die Vcrhdltnisse der 

 organischen Krdfte tinler einnnder in der Reihe der ver- 

 schiedenen Organisationen. Tubingen 1814 8vo. S, 38 , de 

 ratione , qua illud clTatum intcrpctari dcbcamus , omnino confe- 

 rendus est Cl. Carusin Lehrhuch der Zootomie , Lcipzig 

 1818. 8vo. p. 666-670. 



C&)Stcffcns Voylcsiuigen uher GalVs (Jrganenlehre^ 

 Ilalle 8vo. /). 10. 



