96 DISSERTATIO 



tantum haud impedianty sed gingly:^o etiam suo 

 faciliorem reddant (^). 



Accedunt ad duo ossa majora arcuum branchia- 

 rum partes annexae, quae arcus superiora versus 

 cum cranio conjungunt, inferne autem apparatui 

 hyoideo adnectunt. De illis supra jam egimus, eas 

 sub nomine ossium pharyngealium superiorum de- 

 scribentes (vide Cap. V.) Has vero, quas in- 

 feme positas esse diximus, age, hoc loco descri- 

 bemus (^). 



Quatuor sunt ossa ab utroque latere in serie 

 disposita. Primum os, ad arcum primum pertinens 

 (Fig. 7, ta) semper elongatum est, eMem, quam 

 ossa majora arcuum habent, formd praeditum. Ossa 

 arcuum majora ejusdem esse longitudinis diximus. 

 Quod autem arcus primus, caeteros cingens, iis 

 major videatur et revera sit, ipsi illi ossi (ta) 

 tribuendum est, caetera longitudine superanti. Al- 

 tero extremo cum basihyali atque entohyali cohae- 

 ret, altero cum osse inferiori arcus primi. Dein 

 sequitur os alterum (tp) magis cum entohyali con- 

 junctum, simile priori at brevius. Tertium os (ar) 

 tanto magis ad par suum accedit, quo magis uro^ 

 hyale (u) in tenuem excurrit caudam. Plerumque 

 trianguli formam habent ossa hujus tertii paris , et 



sum- 



C tf ) Vide de arcubus branchianim Duverney, Mim. de 

 V Acad, des Sc» T» c, p, 226, 227; Cuvier Lefons, 

 T, IV. p. 371, 373« sqq.; Geoffroy St. Hilaire, 

 PhiL Anat, p. 215, 216. Cf. Fig. 7. nostrae tabulae 

 Cquae est Fig. 82. apud Geoffroy) ossa arcuuin superiora 

 p s. I, 2, 8> 4; ossa inferiora p i. 1,2,3,4. 



C&)Vide Geoffroy St. Hilairc, X. /. p, 234. sqq. 



