THE TRUE STATE OF ICELAND 



Commentarii de Islandia pars secunda : quae est de 



incolis. 



Bsolutis hactenus miraculis Islandlas, (cum 

 nonnullis aliis, primae parti annexis) quae 

 dum scriptores, velut Agamemnonios 

 quosdam fontes, imo, ut quiddam praster 

 & contra omnem naturam, mirantur, nee 

 non varie depraedicant, minus veritati ipsi, 

 & authoritati suae consulunt ; monet pro- 

 positae orationis series, ut ad alteram commentarii partem 

 nos conferamus, quae est de incolis : Ubi quid primum 

 dicam, aut unde initium sumam, non satis teneo. Tanta 

 enim sunt in nos ultimos Islandos, & tot quorundam 

 ludibria, tot opprobria, tot scommata, tot dicteria, (Atque 

 inter haec etiam nonnulla eorum, qui simplicissimam veri- 

 tatem profiteri volunt, nempe historicorum) ut si singula 

 recensere velim, non aliud quam 



Icariae numerum dicere coner aquae. Sed, ut dixi 

 initio, non cum omnibus aeque stricto jure agemus. 

 Nam licet Krantzius, Munsterus, Frisius, & alii, nimis 

 audacter multa de gente nostra scripserint : Tamen suis 

 monumentis de studiis liberalibus alioqui bene meriti, 

 etiam apud nos eo erunt in precio, quo merentur. 

 Verum interea, etsi quis velit eos a calumniandi nota 

 liberare, tamen non leve est, eos res quasdam tam absur- 

 das, impossibiles & ridiculas proposuisse, cujusmodi ilia 

 fuerunt, quae hactenus exposuimus, turn impias, & atroci- 

 tate mendaciorum horrendas, cujusmodi jam sequentur 

 aliquot, in historias retulisse. Ast aliis, quicunque sunt, 

 qui quotidianus conviciis nationem Islandorum incessunt, 

 responsio, quam merentur, parata esse debet : Ex quorum 

 numero, scurra ille fuit, qui rhythmis aliquot, in gentis 

 nostrae contumeliam, Germanica lingua editis, nomen 

 suum immortali dedecori consecravit. 



Quapropter, ut instituti nostri ratio exigit, dum scrip- 

 torum de hac re monumenta persequimur, etsi quaedam 

 in eis occurrant, quae contumeliae parum habent, nos 



45 



A.D. 



1592. 



