AD. THE ENGLISH VOYAGES 



1592. 



fluctus dissiluere ; Sabellico authore. Monstrat iEgeus, 

 qui navem filii Thesei, cum velis atri colons, ex Creta 

 redeuntem cerneret, periisse filium ratus, vitam in proxi- 

 mis undis finivit. Sabellic. lib. 3. cap. 4. Monstrat 

 Gordianus senior, Africas proconsul, qui similiter, ob 

 rumores de morte filii, vitam suspendio clausit. Campo- 

 fulgos lib. 5. cap. 7. Monstrant idem Jocasta Creontis 

 filia, Auctolia Sinonis F. Anius Tuscorum Rex, Orodes 

 Rex Parthorum, & alii numero innumero : De quibus 

 vide Stat. lib. 2. Plutarchum, & alios, &c. Hue illud. 

 Amor descendit, &c. Adeo, ut videas non minus esse 

 homini proprium, sobolem intime diligere, & summo 

 amore prosequi, quam avi volare ; ut si jam aliquando 

 homines esse Islandos, nedum Christianos scriptores 

 nostri fassi sint, hunc amorem & affectum in filios 

 iisdem, quantumvis inviti & repugnantes, adscribant : 

 sin minus, non modo hominis titulum & dignitatem illis 

 detrahant, sed etiam infra bruta & quasvis bestias, quae 

 ipsae, stimulante natura, maximo prolis suae & arctissimo 

 amore tenentur, deprimant. 



Non addam contra hoc impudens mendacium exempla 

 etiam nostratium satis illustria : Tacebo leges nostras 

 plagiarias ipsis Islandis antiquiores, quippe a Noruagis 

 acceptas, quae exstant in codice legum nostrarum, titulo 

 Mannhelge : cap. 5. Si quis hominem liberum (quemvis, 

 nedum filium) extraneis vendat, &c. 



Jam vero si quis eo fortunae deveniat, ut proprium 

 filium, sive incolae, sive extranei alicujus potestati, vel 

 fame vel extrema quacunque urgente necessitate, aut peri- 

 culo, permittat, ne famelicum inedia deficientem aspicere 

 cogatur, canem vero in proprias dapes reservet. Is minime 

 dicendus est filium aequo aut inferiore loco habere quim 

 canem, sive id faciant Islandi, sive extranei quilibet. 



Offenderant forte Germanorum vel Danorum nautae 

 apud nos mendicos quosdam, liberis onustos, quorum hk 

 maximus est numerus, qui jocando, ut sunt nugis scur- 

 rilibus addicti, dixerint : Da mihi aut vende hoc vel 

 illud : Cumque rogarint extranei : Quid tu mihi vicissim ? 



72 



