THE TRUE STATE OF ICELAND a.d. 



1592. 

 Responderint mendici. Habeo liberos 10. vel 14. dabo 

 ex eis unum vel plures, &c. Solet enim ista mendi- 

 corum colluvies istiusmodi scurriles dialogismos cum 

 extraneis instituere. Quod si turn quispiam bonus vir, 

 misertus stoliditatis & inopiae mendicorum, uno illos 

 filio levaverit, eique propter Deum in aliis terris, aliquo [I. 544.] 

 tandem modo ben^ prospexerit, num mendicus, qui 

 alioqui cum filio, fame & paupertate moriturus, filium 

 miserenti permittit & committit, filium istum suum 

 minoris facit quam canem ? Praestitum est a multis 

 tam Islandis quam extraneis hujusmodi benevolentiae & 

 commiserationis opus : ex quibus fuit vir nobilissimus 

 Accilius Julius a serenissimo rege Danias olim m.issus 

 ad Islandos, Anno Domini 1552. Qui ut audivi, 15. 

 pueros pauperculos assumpsit & secum in Daniam avexit : 

 Ubi postea ipsius beneficio singulos suo vitas generi 

 addictos, in viros bonos & frugi evasisse, mihi narra- 

 tum est. 



Quid si quis in extrema constitutus angustia, filium 

 non modo vendat ; sed si emptorem non habet, ipse 

 mactet & comedat ? Nota sunt hujus rei exempla : 

 Parentum videlicet invito crudelitatis in filios, stimu- 

 lante non odio vel astorgia, sed inevitabiii necessitate 

 compellente. Num quis inde universale gentis alicujus 

 convicium exstruxerit ? Legimus, in obsidione Samariae 

 matres duas filios suos mactasse, & coctos comedisse : 

 4. Reg. C. 6. Legimus in obsidione Jerosolymitana, 

 quam flebilis fuerit vox miserrimas matris, filium misel- 

 lum jam mactaturae. Infans, ait, (referam enim Eusebii 

 verba de hac re, etsi notissima, ut miseras matris afFectus 

 appareat,) miselle & infelix, cuinam in hoc belli, famis, 

 & seditionis tumultu, te commode reservem ? Si Roman- 

 orum subjiciamur imperio, illic servitutis jugo pressi, 

 vitam infoeliciter exigemus. Sed servitutem credo fames 

 antevertet. Accedit factiosorum praedonum turba, his 

 utrisque miseriis toleratu multo asperior. Age igitur 

 mi gnate, sis matri cibus, sis prasdonibus furia, sis 

 communi hominum vitae fabula, quae res una ad Judag- 



73 



