A.D. THE ENGLISH VOYAGES 



1592. 



orum calamitates deesse videtur. Quae cum dixissety 

 natum trucidat, assatumque dimidium mox comedit, 

 dimidium reservat &c. Eusebius libro 3. capite 6. Jam 

 quis est, qui non credat miserrimam hanc matrem filium 

 hunc suum, domini alicujus, si se obtulisset, apud quem 

 credidisset servatum iri, aut emptoris possessioni fuisse 

 permissuram ? Nota est fames, Calagurium, Hispaniae 

 urbem, olim a Cneio Pompeio obsessam opprimens 

 (Val. libro septimo cap. 7.) cujus civibus, uxores & 

 liberi in usum extremae dapis conversi sunt, quos pro- 

 fecto ; pro cibariis & aliis dapibus haud inviti vendi- 

 dissent. Nota est quoque fames, quae Anno Domini 

 851. (Vincent, libro 25. cap. 36.) Germaniam attrivit, ut 

 etiam pater filium suum devorare voluerit. Notum etiam 

 est, post mortem Henrici septimi Imperat. fame per 

 triennium continuata, quomodo parentes liberos, vel 

 liberi parentes devorarint, & praecipue quidem in Polonia 

 & Bohemia. Et ne exempla tantum antiqua petamus, 

 accepimus tantam annonae saevitiam. Anno 1586. & 1587. 

 in Hungaria grassatam fuisse, ut quidam alimentorum 

 inopia adacti immanissimo Christianorum hosti proprios 

 liberos vendiderint, & in perpetuum servitutis jugum 

 manciparint : quidam parvulos suos, quos ulterius tolerare 

 non sustinebant, crudeli misericordia in Danubium pro- 

 jecisse, & sufFocasse dicantur. Sed, num haec & similia 

 exempla quempiam eo insaniae adigent, ut dicat hanc vel 

 illam nationem, liberos in escam propriam mactare con- 

 suevisse, Turcis libenter vendere, aut aquis submergere 

 & suffocare solitam esse ? Non opinor. Sic neque quod 

 mendici apud Islandos, extrema urgente necessitate, cujus 

 durissimi sunt morsus, filios suos libenter amittant, toti 

 genti, & quidem probri loco, communiter adscribendum 

 est k quoquam, nisi apud eundem omnis pudor, candor, 

 humanitas, Veritas exulent. 



Caeterum optarim ego, parcius Islandis canum curam 

 exprobrare illos populos, quorum matronae, & praecipu^ 

 nobiles, canes in maximis deliciis habent, ut eos vel in 

 plateis, ne dicam in sacris concionibus, sinu gestent,. 



74 



