Beiträge zu einer Monographie des Genus Astrantia. 485 



hermaphroditorum firmiores, breviores, 1 — 3 lin. longi. Calycis 

 foliola lanceolata, aristulato-subulata. Fructus jugorum Ver- 

 rucae infimae obtusae, mediae non raro contluentes, supremae pro- 

 ducte-acumiiiatae. 



Sequuntur characteres stirpium , quas quidem ad Astrantiam 

 majorem pertinere, nulluni exstat dubium, quarum tarnen singulae 

 partes, ab illis hujus specioi vulgatissimis, alienae, majorem affinitatem 

 cum plantis aliarum congenerarum specierum monstrant, et sie 

 modum rationemque, qua, hae species ab Astrantia majore dependeant, 

 indicare videntur. 



Vidi in herbario Cl. Dr. S chur. A.majoris a alpestris (A. car- 

 niolicae Bau mg. Enum. stirp. Transs. nee Wulf.) speeimen unicum, 

 in cacumine calcareo Krajuluj (Körrigstein 6 — 7000' s. m.) alpin m 

 nieridionalium Transsylvaniae iectum, foliis turionum ac caulinis suis 

 infimis, liis petiolo vix pollicari suffultis, palmati-tripartitis, segmen- 

 tisque ovatis eoneavis, indivisis insignitum, A. helleborifoliam S a I i s b. 

 imminuta solum magnitudine, exaetissime referens.: A. majoris varie- 

 tati a alpestri nihilominus tarnen accensendum, caule suo vix tri- 

 pollicari, cyma simplicissima contraeta, umbellas suas 3, peduneulisvix 

 semipollicaribus fultas gereute. 



Occurrobat in eodem Herbario et alterum A. majoris var. a 

 alpestris speeiminibus bene multis, ex alpibus Rodnensibus Transyl- 

 vaniae allatis, immixtum, partitione laminae foliorum infimorum fere ad 

 insertionem petioli usque protensa ac segmentorum suorum forma, 

 Astrantiae alpinae similiimum; cyma tarnen sua, speeimini, de quo 

 modo loquutus sum, prorsus identica contraeta, A. majorem a. alpe- 

 strem referens: dum Astrantia alpina genuina cymae peduneulis 

 gaudet subbipollicaribus divergentibus laxifloris. 



Prostant porro in berbariis vindobonensibus^t. majoris spee'imina 

 a L. Vagner, florae Marmarossiensis scrutatore meritissimo missa (Ge- 

 birgswalilungen bei Sziget im Tilalmaserdü) quae ad^l. majoris varie- 

 tatem ß montanam referre licebit. Habeo ipsissimam baue plantam quo- 

 queex herbario Cl. Dr. Kern er de geograpbia plantarumimperii nostri 

 auctoris meritissimi, ex Dealul supra petru propre Vidra in Valle 

 Aranyos Transsylvaniae (solo calcareo, 4000' s. m.) allatam. Haec 

 forma magis quam aliarum ejusdem varietatis in diversis locis lecta- 

 rum alia refert Astrantiam illam perbellam Wulfenii carniolicam. 

 Folia ejus nempe inferiora, praeeipue speeiminum pumilionum ab illis 



