Beiträge zu einer .Monographie des Genus Astrantia. 493 



Astrantia carinthiaca Stur (non Hoppe). Sitzb. der k. Akad. d. W. m.-n. Cl. 



1857. B. XXV. p. 414. 

 Astrantia carniolica Koch (non Wulf.) Syn. Fl. Genn. et Helv. I. p. 309. partim 



quoad plantas ex „Bayerische Alpen häufig bei Kreuth." — 0. Sendtner. 



Veg. Verh. Südb. p. 205 und p. 778. — Kra einer, Molken und Badeanstalt 



Kreuth. — Hausmann FI. v. Tirol p. 347. 

 Astrantia major ß parviflora S oy er- Will ein e t Observations sur quelques 



plantes de France. Nancy 1828. p. 91. — Lara. dict. I. 223. — Icon. Moris. 



sect. 9. t. 4. Fig. 2. 

 Astrantia (major) ß. A. nigra /«/Wr Hai ler. Helv. n. 790. ß. 

 Astrantia alpina Munting Phytograph. t. 111. 



Rhizoma praecedentium vix comatum, oligocephalum. 



T urion es cum caule florido coaetanei, oligophyili; eorum folia 

 petiolo basi aliquantura vaginante, 1 — 3-, rarissime 4 poll. longo 

 suffulta, palinati Spartila sunt, majorum lamiua 16 — 20 lin. lata; seg- 

 mentum intermedium oblongo-obovatum basi cuneatum, caeteris 

 plerumque profundius partitum proximis vix basi adnatum, 8 — 11 

 lin. longum; segmenta huic adjacentia plerumque inaequaliter 

 subtrifida, segmentis lateralibus magis ac medio adnata; lateralia 

 oblique -ovalia plerumque bifida; omnia inaequaliter inciso duplicato- 

 serrata, serraturis plerumque rotundato-acumiuatis, setaceo-ciliatis. 



Caulis annuus, teres, vix aut valde debiliter striatus, glaber, uno 

 alterove basilari, subuno caulino folio praeditus, 3 — 10 pollicaris, 

 rarius pedalis. Folia basilaria illis turionum bomomorpha, petiolo 

 fultiuntur subpollieari, caulinum vaginae petiolari insidet, est que 

 palmati 5 — 3 partitum, segmentis oblongis lanceolatis-ve, rarissime, 

 ramum caulis unicum simplicissimum, unica umbella terminatum, 

 suffultiens. Folia cymae floralia 1 — 3 opposita nunc cuneata, 

 apice trifida, nunc bracteata, simpliciter serrata , serraturis setaceo- 

 ciliatis. 



Cyma plerumque depauperata, ad umbellam solitariam pedunculo 

 1 — 3 pollicari, caeteris firmiori suffultam restricta, vel accedentibus 

 ramo altero vel pluribus (1 — 3), umbellis minoribus terminatis, supra 

 medium 1 — 2 bracteatis, non raro et (abortu) ebracteatis, primario 

 subaequalibus, gracilioribusque, simpliciter 2 — 4 furcata et ad sum- 

 mum 4 umbellis pedunculis earum dislantibus, laxis, constans. 



Umbella primaria inter congeneras facile submaxima, secun- 

 dariae (tantum secundi, vix unquam tertii ordinis adsunt) aliquan- 

 tulum minores. 



