Beiträge zu einer Monographie des Genus Astrantia. 499 



in medio margine serraturis protractis plerumque iterum serratis, 

 praeditis. 



Celeberrimus Bertolonius, a ine, qni non poteram silentium 

 de A. minore Tenore, Fl. Neap. III, p. 268, in enumeratione syno- 

 nymorum A. pauciflorae in sua fl. ital. III, p. 128 observatum, mihi 

 explicare, provocatus in litferis amicissime docm't ut sequitur. 



„Prof. Tenore in fl. Neap. edita annis 1824—1829, III. 

 p. 268, loquitur de A. minore lecta in Praetuciis alla Majella et 

 al Gran Sasso (mons Cornu) et tribuit plantae suae folia inciso- 

 dentala, dentibns profundis saepe iterum dentatis, et involucella vix 

 corolla longiora, quibus notis indicare videtur veram A. minorem 

 L.; qualis profecto oceurrit in alpibus nostris a Pedemontio ad 

 Tyrolim. At in Sylloge edita 1831, p. 129, mutata sententia, dicit 

 A. minorem suam habere flores A. carniolicae et folia A. pauci- 

 florae (Obs. A. minor vera habet flores A. carniolicae et folia 

 A. pauciflorael [Tenore 1. c.]) Vereor ne Tenorius hie loci fecerit 

 speciem collectivam ex A. minore et A. paueiflora aut forte 

 babuerit prae oculis exemplar macrius A. pauciflorae , in quo ut 

 monui in fl. ital. III, p. 129, oecurrunt umbellae contractiores. Ideo 

 de A. minore Fl. Neap. et Syll. Tenore non curandum, donec de 

 iis certiora inoteseunt, per exemplaria autoptica, quae ego nunquam 

 vidi aut habui, et haec est ratio, qua de synonymis Tenorianis 

 silui." 



„Prof. Savius in Bot. Etrus. IV, p. 154 und 1265, agit de 

 A. minore lecta in Apennino Pistoriensi. Valde dubito de reeta deter- 

 minatione, plantae Savianae; quare prudentius duxi de ea silere in 

 prolationibus meis." 



Opinione Celeberrimi Wulfenii „ceteroquin in dubiis praestat 

 distinguere quam eonfundere" duetus, video sub nomine A. pauci- 

 florae plantas duas diversas italicas ad nos missas : unam pro A. 

 paueiflora habeo in omni parte minime variabilem ad Sectionem 

 A. majoris pertinentem, A. alpinae quoad umbellam solitariam, 

 radium et habitum affinem, aliam inter omnes Astrantias maxime varia- 

 bilem A. diversifoliam , A. minori proximam foliorum tantummodo 

 partitione, segmentis eorumque margine divers am. Haec posterior 

 probabiliter A. minor Tenore et Savi est et illa, dequa celeberrimus 

 Auetor florae italicae, eam, umbellas macriores, contractiores (quam- 

 Yis primaria semper duplo major illis minoribus et certe non inter 



