Li urea divers. 46 1 



L'ouvrage n'est plus tel qu'il a ete presente a la 



Societe qui l'a couronnc. L'auteur l'a relouche et 



satis laudandojuveni , citjus subcessivis laboribus hcec 

 qua? vides exarata sunt. Vix Me litteratis innotescere 

 coeperat viris , et ineunte adolesceulia Linnceance So- 

 cietatis natural curiosorum Parisina? pra?mio coronatus 

 fuerat , quum summo meo luctu , maximo bonorum 

 omnium qui quantum Me valeret perspectum habebant 

 dolore , denique vix unquani reparando rei nostra? Ut- 

 terance damno , prccmatura mors ilium humanis rebus 

 eriperet. Quare nihil acerbius mihi calamitatibus aliis 

 publicis privatisque fracto contingere potuit. Si quid 

 est quod me miserum solatur, quod percussum erigit 

 Mud est, quod supervivat non inglorius sera? poste- 

 ritati memorandus , et reliquerit monumentum haud 

 itninii quo se vixisse teste tur. Si quid diram sollici- 

 tudinem delinit , Mud est , quod cunctos quibus non 

 modo per Europam omnem sed et reliquas orbis partes 

 gaudeo amicos , in partem doloris venire sciam, quin 

 natura? studiosis cunctis communem meum luctum esse 

 persuadeor. His liceat , ut alio modo quam lacrimis 

 expleatur egeraturque dolor meus Justissimus , qualis 

 fuerit filius noster , quanta poterant ab Mo debebant- 

 que in posterum expectari , brevi enarrare sermone. 

 Neque me in suspicionem ullam venire vereor , pater~ 

 man affectum plura prolaturum quam qua? cum veri- 

 tate conveniant. Qui enim cunque /ilium noverant 

 cives et exteri, notus autem erat Jam quam plurimis 

 non modo qui hue transierant , sed et aliis quibus isti 

 de eo retulerant , consenserunt in eo non posse quern- 

 quam filio bealiorem esse patrem quam, fueram ego. 

 I Hum habui , vah ! habui filium , amici vah! habui 

 Rlium unicum! Ilium habui talem ut post haud longa 

 tempora dici potuisset , qualem lyricus poiita dixit 



