1 1 o Ltiscinia — Mergus 



colore etiam immutatur, & quidem in terra 

 Italia per id tempus alio nomine appellator, 

 apparet non diu, abdit enim fefe & latet. 



Ariftoteles prater unam not am nullam ojlcndit pe- 

 culiarem, qua ab ahjs auibus lufcinia differret, ea 

 autem eft quod lingua fumtnoe acumine caveat. Quau- 

 qtiam & hoc etiam cum atricapilla commune Jiabet. 

 Colore lufcinia, & corporis maguitudiue auiculam illam 

 proxime refcrt, quam Angli lingettam, & Genua ui 

 Graefmufch. paffcrem gramineum nominant. Paffere paulb minor 

 eft, & tenuior, & longiori corporis figura, color pecloris 

 fere cinereus eft, ccetera fubfufca. 



DE MERGO. 



AlOvta, mergus, Anglice a cormorant, German, etylt 

 tucker. 



Aristoteles \ 



Mergus marina auis eft, ex pifcium uenatu 

 ui6litans, fubit tame altius in fluuios. Mergus 

 [p. 90] & gauia " faxis maritimis oua bina aut terna 

 pariunt. Sed gauise seftate, mergi a bruma, 

 ineunte uere. Incubant more caeterarum auium, 

 fed neutra earum auium conditur. 



;\I er g lIS- Mergus, auis eft magnitudine fere anferis pulla, 



roflro longo & in fine adunco, palmipes eft, & corpore 

 graui, forma corporis aui fedenti, crefla eft. Plinius in 

 arboribus nidulari fcribit, at A riftoieles in faxis mari- 

 timis. Quod 7iterq; aut uidit, aut a referentib?is au- 

 cupibus didicit, fcripto mandauit. Et ego utrumque 

 obferuaui, nam in rupibus marinis iuxta Jioftiu Tince 

 fiuuij mergos nidulantes nidi, & in Norihfolcia cum 



1 Hist. An. Bk I. 6; Bk vill. 48, freely rendered. 



2 Hist. An. Bk v. 30. 



