^rt poetique d" Horace. o^() 



X I V. 



Ficta voluptatis causA « sint proxiraa veris , 176 



Ne, qtiodciinque volet , poscat sibi fabula credi ; 

 Neu prausie Lami* ■vivum pucrum exirahat alvo ; 

 Aut in avem Progne vertatur, Cadmus in anguem. 

 Quodcunque osteiidit inihi sic , increduliis odi. 

 X V. 



Centuriae seniorum agitant expertia frugis ; 180 



Ceisi prsetereunt aiistera poeraata Rhamnes. 

 Omne tulit piinctiiin , qui miscuit uiile dulci , 

 Leclorem delectando , pariierque monendo. 

 Hie xneret ara liber iiosiis , hie et mare transit , 

 Et longum nolo scriptori prorogat aevum. i8j 



X V I. 



Ordinis haec virtus erit , et Venus , aut ego fallor, 

 Ut jam nunc dicat , jam nune debentia dici ; 

 Pleraque dil'ferat, et praesens in tempus omittat. 

 Ut pictura , poesis. Erit qiize , si projiius stes, 

 Te capiet magis; et quaedam , si longius abstes. 190 



Hsec amat obscurum; volet haec sub luce videri, 

 Judicis argutum, quae non formidat acumen ; 

 Ilaec placuit semel , haec decies repetita placebit. 

 XVII. 

 Quicquid prosripies , esto brevis ; ut cito dicta 

 Percipiant aninii dociles , teneantque fideles. 19^ 



Omne supervacuum pleno de pectore manat. 

 XVIII. 

 In verbis etiam tenuis , cautusque serendis 

 Hoc amet , hoc spernat promissi carminis auctor. 

 Dixeris egregie , noium si cailida verbum 

 Reddiderit junctura novum. 6i forte necesse est 20& 



Indiciis monstrare receniibus abdita rerum , 



