i US) 



Les tendances instinctives se sont manifestées à nous comme 

 la révélation fondamentale de la nature du vivant. En ce qui 

 concerne l'espèce humaine, ces inclinations primordiales 

 relieraient le domaine de la réflexion avec le vaste empire de 

 l'inconscient. On ne verrait dans ce terme, dont on a tant abusé, 



similitudinem cum ipso. Nec similitiido illa sufïicit qiue est secundum 

 esse spirituale; alias oporterel ut animal appeteret quidquid cognoscit 

 secundum esse naturai. Sed hœc similitudo attenditur dupliciter : uno 

 modo secundum quod forma unius secundum actum perfectum est in 

 alio. Et tune ex hoc quod aliquid sic assimilatum fiat, non tendit in finem, 

 sed quiescit in fine. Alio modo in hoc quod forma unius est in alio incom- 

 plète, id est in potentia. Et sic secundum quod aliquid habet in se formani 

 finis et boni in potentia. tendit in bonum vel in finem et appétit ipsum... 

 Et ideo quanto ista potentia magis perfecta et propinquior est actui, tanto 

 causât vehementiorem inclinationem, ex quo contingit ut omnis motus 

 naturalis in fine intendatur, quando id quod tendit in tinem suo est fini 

 similius. » — Qq. disp. De boni appctitu et voluntatc. A. l, ad. 3"^ — 

 «... Omnia suo modo per appetitum inclinantur in bonum ))er solam 

 naturalem habitudinein absque cognitione, sicut plantae et corpora ina- 

 nimata, et talis inclinatio ad bonum vocatur aj)petitus naturalis. » I, q. 59, 

 a. 1, C. — ... Illa quai nullo modo possunt aliquid rccipere nisi secun- 

 dum materiale esse, nullo modo possunt cognoscere : tamen possunt 

 appetere, in quantum ordinantur ad aliquam rem in esse naturœ existen- 

 tem. Aj)petitus enim non respicit de necessitate esse spirituale, sicut 

 cognitio. L'nde potest esse naturalis appetitus sed non cognitio. — Q. 

 disp. 2i2, de Verit., a. i, ad. !2. — Unaquieque potentia animœ est quœdam 

 forma seu natura et habet naturalem inclinationem ad aliquid. Unde una- 

 qua^que ap})etit objectum sibi conveniens naturali appetitu, supra quem 

 est appetitus animalis consequens apprehensionem, quo appetitur aliquid 

 non ex ratione qua est convenions ad actum hujus vel illius potentiae, ut 

 pote Visio ad videndum et auditus ad audiendum; sed qua est conveniens 

 simpliciter animali. 1, q. 80, a. 1, ad. 3. — Cf. B. Lore.nzelli, Acc. Roju. 

 S. Th., III, pp. 330 sqq. — Est hoc commune omni naturœ ut habeat 

 aliquam inclinationem, quie est appetitus naturalis vel amor, quîe 

 tamen inclinatio diversimode invenitur in diversis naturis, in unaquaque 

 secundum modum ejus. Unde in natura intellectuali invenitur inclinatio 

 naturalis secundum voluntatem, in natura autem sensitiva secundum 

 appetitum sensitivum,in natura vero cognitione carente secundum solum 

 ordinem naturce in aliquid. S. Th., I, q. 60, a. i. — Cf. q. disp., q. 22, de 

 Verit., a. 1. 



