( 635 ) 



En vulgarisant la théorie des Idées, ou des types intelligibles 

 des êtres préexistant dans l'intelligence divine, Platon y laissa 

 quelques ombres fâcheuses, matière d'une dispute prolongée 

 jusqu'à nous. D'après lui, les idées subsistent-elles à part de 

 l'Intelligence infinie? se confondent-elles avec celle-ci, et ne 



même enseignement (Alb. M., S. Th., I, p. 33) : Omnia dicuntur esse in 

 Deo per rationes exemplares et idéales, quibiis facta simt omnia in quibus 

 sunt in arte divina et sapientia... Et quia in mente divina simul et unité 

 sive collective in iino sunt principium eftîciens, formale et finale consti- 

 tutionis et creationis omnium, ideo mens divina ars est universorum : et 

 quia sapientia non est nisi ut habitus, in quo colligantur omnia talia 

 principia creatorum, ideo sapientia voeatur, dicente Aristotele in VI Ethic. 

 quod ars est factivum principium cum ratione , et quod sapiens est in 

 unaquaque arte, qui ex consideratione finis et eorum qu?e ducunt ad finem, 

 rationem reddere scit totius operis. Sic enim dicit Philosophus, quod 

 sapientis est ordinare et non ordinari. 



Dei cognitio, quge est omnium unus simplex intuitus, est illius in quo 

 omnia sunt ut in causa efficiente, formali et finali . . . Dicendum, quod 

 res in causa non est simpliciter sed secundum quid, tamen res in causa, 

 quse sufficientissimum et perfectissimum principium est et essendi et 

 cognoscendi rem, sufficiens habet esse ad cognoscendum. Si enim causa 

 causans seipsam ignorare non potest, procul dubio causa cognoscens seip- 

 sam ut causantem sufficientissime cognoscit omnia quse sunt in ipsa et 

 qu3e sunt ab ipsa, et talis existentia rerum in causa sufficit ad hoc, quod in 

 eas transeat cognitio sicut in existentia. Deus perfectissimam omnium 

 rerum habet scientiam... Et hoc ex hoc probatur, quod ipse est in omni 

 re et inlimus omnis rei continue esse influens et conservationem : nec 

 ignorare potest quod efficit et causât : sic enim omnia portât verbo vir- 

 tutis suae (Hebr. I, 3)... Cum ergo esse et conservationem causet in omni 

 re sicut intimum et perfectissimum principium omnis rei, nihil est quod 

 non eminentissime scit. 



Ars in Deo comprehendens et disponens qualiter bonum universi par- 

 ticiparetur ab omnibus, licet in mente efficientis esset una, tamen non 

 potest esse unius sed multorum et esse uniuscujusque secundum pro- 

 priam analogiam, quam habet ad illud bonum. Sicut et ars facientis 

 domum, licet sit unius opificis et unius finis, qui est protegi ab imbribus, 

 €t custodia rerum ad se pertinentium (Ar. De an. 1, 1, 403b, 4), tamen 

 est de multis, quorum omnium analogia est ad finem illum, ut lapidum, 

 lignorum, caementi, fundamenti, parietis et tecti, caméra? et aulse, unius- 

 cujusque tamen in propria analogia. Et si quaeritur causa multitudinis 



