( 694 ) 



la nature de Fàme et de l'essence de Dieu. La portée objective 

 de cette thèse ressort avec une certitude complète des rapports 

 de ces deux êtres. 



virtute sua, non habet finem in tempo re; sed virtus intellectiva non 

 habet finem in operatione; non enim determinatur ad intelligenda tôt 

 qiiando adlmc plura posset, nec toties quando adhuc pluries; ergo 

 ipsa est infinita virtute; muito ergo fortius duratione; ergo est immor- 

 talis. Omnis potentia nata cognoscere incorporalia, est incorruptibilis ; 

 proportionalia enim sunt cognoseitivum et cognoscibile, quo scilicet 

 naturaliter est cognoscibile, quia cognitione objectorum cognoscitur con- 

 ditio potentiae, et ex conditione potentiae conditio substantiae. Cum ergo 

 objectum prœcipuum virtutis intellectivœ sit veritas, quae quidem incor- 

 ruptibilis est; ergo et virtus intellectiva incorruptibilis est; ergo et 

 ipsa substantia. Item, si naturalis est applicatio intellectus ad incor- 

 ruptibilia et spiritualia; ergo non est contra naturam intellectivce 

 substantioe separatio a cor{)ore. Item, ostenditur idem per compara- 

 tionem ad fmem sic. Omne quod naturaliter movetur, non est naturali 

 potentia prohibitum a fine ad quem movetur, quia nullus motus naturre 

 naturaliter frustra est; sed anima rationalis naturaliter movetur per 

 appetitum ad felicitatem et ad beatitudinem ; non ergo naturaliter 

 prohibetur ab illo; sed si esset mortalis, naturaliter prohiberetur; ergo 

 immortalis. Quod autem naturaliter prohiberetur, si esset mortalis, 

 probatur. Nam in bonis hujus vitae non est félicitas nec beatitudo; nihil 

 enim potest conferre beatitudinem, quod non potest auferre miseriam, 

 quia miserum est quicquid morti obnoxium est. Non est igitur in bonis 

 hujus vitae félicitas, quia non aufert necessitatem moriendi. Erit ergo 

 in bonis post hanc vitam. Item, omnis substantia naturaliter tendens 

 et ibi solum naturaliter quiescens quo non attingit mors vel corruptio, 

 est immortalis et incorruptibilis, quia naturalem inclinationem ad finem 

 naturales priecedunt dispositiones ad finem. Cum ergo omne quod natu- 

 raliter appetitur, naturali motu petatur, immortalitas autem et quies 

 perpétua et incorruptio a rationali anima naturaliter appetatur; ergo 

 naturaliter petit et tendit in illam et etiam quiescit; ergo ipsa est incor- 

 ruptibilis et immortalis. Item, ostenditur immortalitas animae per com- 

 parationem ad corpus multipliciter. Omnis substantia, cujus operatio non 

 dependet a corpore, nec ipsa pendet a corpore ; sed ipsa operatio animas 

 intellectivœ in quantum hujusmodi non dependet ex corpore, scilicet 

 intelligere; ergo nec substantia ejus pendet ex corpore; ergo est sepa- 

 rabilis a corpore et vivens sine corpore. 



